Skip to content

K2 WINTER EXPEDITION 2020-21

Ημέρα 1η winter expedition k2.

20-12=2020/12-02-2021

Φίλες και φίλοι η Αποστολή μας ξεκίνησε !
Σας ευχαριστώ όλους για την συγκινητική σας αγάπη και υποστήριξη
είμαστε όλοι μαζί !!!

Ημέρα 2η

Η αποστολή μας στο Πακιστάν ξεκίνησε…

Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
 
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
 
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
 
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
 
plaisio.gr
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Cross Train Center – CTC
TheSpeaker
Εταιρεία Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου
 

Ημέρα 3η

Σήμερα φθάσαμε στο Skardu. Ένα χωρίο ξεχασμένο από το χρόνο με μια θέα που σου κόβει την ανάσα. Αμφιθεατρικά βλέπουμε μόνο πανέμορφα βουνά. Το κρύο είχε κάνει την παρουσία του αισθητή, είναι στους 0 βαθμούς το βράδυ έπεσε στους -9c
 
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
 
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
 
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
 
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
 
plaisio.gr
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Cross Train Center – CTC
TheSpeaker
Εταιρεία Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου
 
 
 

Ημέρα 4η

Όπως βλέπετε όποτε μπορούμε θα ανεβάζουμε οπτικοαουστικό υλικό για να είναι πιο άμεση η επικοινωνία μας, ώστε να έχετε και εσείς μια καλύτερη εικόνα πως είναι αυτή η όμορφη άκρη του κόσμου.
 
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
 
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
 
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
 
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
 
plaisio.gr
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Cross Train Center – CTC
TheSpeaker
Εταιρεία Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου
 
 
 

Ημέρα 5η

Σήμερα ξεκινάει ο αγώνας των 70 χλμ. για την πρόσβαση στην κατασκήνωση βάσης του Κ2.
Χρονιά πολλά! Καλά Χριστούγεννα!
 
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
 
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
 
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
 
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
 
plaisio.gr
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Cross Train Center – CTC
TheSpeaker
Εταιρεία Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου
 
 
 

Ημέρα 6η

25 Δεκεμβρίου 2020
 
Χθες βράδυ πριν κοιμηθώ μέσα στην σκηνή μου τυλιγμένος στον υπνόσακο μου η θερμοκρασία ήταν -13c σκεφτόμουν και αναρωτιόμουν.
 
Τι κάνω τώρα εδώ παραμονή Χριστουγέννων έχω αφήσει την οικογένεια μου μόνη της να ανησυχεί για μένα; Θυμήθηκα τον γιο μου που είπε σε κάποια συνέντευξη μας λίγο πριν φύγω για την αποστολή. “θα είναι σκληρό για μένα μετά από 26 χρόνια που κάνω Χριστούγεννα και πρωτοχρονιά πάντα με τον πατέρα μου τώρα θα λείπει, και που θα είναι;!
 
Από την άλλη διαβάζω στον ξένο τύπο για την αποστολή μας από κάποιους που φοβούνται μην τυχόν και τα καταφέρουμε, ξέρετε δεν ζηλεύουν μόνο στην Ελλάδα.
 
Tο δημοσίευμα λέει: “Tηρούμενων των
αναλογιών 8 έως 10 από αυτούς θα σκοτωθούν ή θα πεθάνουν από το κρύο.” Ένας άλλος διάσημος προβλέπει: “μια εβδομάδα θα κάτσουν θα υποφέρουν από το κρύο και μετά θα φύγουν για να γλυτώσουν.” Και αλλά που δεν αξίζει να αναφέρω.
 
Ξέρετε θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι έτσι και εγώ έχω αδυναμίες, ανησυχίες και ανασφάλειες άσχετα αν δεν δείχνω κάτι μέσα από facebook και Instagram.
 
Κρυώνω και εγώ όπως και περισσότεροι άνθρωποι φοβάμαι και εγώ όπως όλοι οι άνθρωποι, σκέφτομαι διαρκώς τόσα καλά και τόσα κακά σενάρια, ιδιαιτέρως τα βραδιά, αναρωτιέμαι τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε.
 
Ακούω από τα μέλη της αποστολής μας, εμπειρίες από αυτό το βουνό, τέσσερις το έχουν σκαρφαλώσει καλοκαίρι
τώρα όμως είναι χειμώνας και οι δυσκολίες είναι πολλαπλάσιες, έχω διαβάσει και δει τόσα videos.
 
Λογικό είναι να περνούν από τα μυαλό μου σκέψεις και σενάρια, με τι πρόκειται να γίνει;
 
Που πάω; Τι ζητάω από την ζωή μου; Eίμαι τρελός; Γιατί είμαι εδώ; Άνοιξα τον υπνόσακο μου και βρήκα μέσα ένα φoρμάκι από την μονάκριβη εγγονή μου την Ίριδα μόλις 7 μηνών, μου γράφει :
 
Παππού μου γλυκέ, όταν γυρίσεις θα έχω μάθει να σε κάνω αγκαλιές, όποτε ετοιμάσου για την μικρότερη αγκαλιά του κόσμου!
 
Ίριδα
Μέσα σε όλα αυτά συνεχίζω να ακούω την φωνή της ψυχής μου. Την φωνή της επιθυμίας μου και όχι της ματαιοδοξίας μου.
 
Όχι δεν είμαι τρελός! Όχι δεν είμαι ήρωας! Ούτε θέλω να γίνω, είμαι απλά ζωντανός στα 58.5 χρόνια της ζωής μου νιώθω περισσότερο νέος από ποτέ, περισσότερο έμπειρος από ποτέ. Θέλω να το προσπαθήσω, θέλω να μάθω τα άγνωστα όρια του εαυτού μου το θέλω πολύ για αυτό είμαι εδώ για να παλέψω με το ακατόρθωτο.
 
Θα παραμείνω ζωντανός, να υπηρετώ τα όνειρα μου και να σκοτώνω τις φοβίες και τις ανασφάλειες μου. Άλλωστε αυτό δεν το κάνω μόνος μου, δεν είμαι μόνος μου υπάρχετε όλοι εσείς το κάνουμε όλοι μαζί! Τι γλυκό να πιστεύουν σε σένα, γλυκύτερο όμως να σου το λένε.
 
Φίλες φίλοι είστε όλοι υπέροχοι σας ευχαριστώ για την τροφοδοσία που προσφέρεται στην δύναμη της ψυχής μου, σας ευχαριστώ για τα υπέροχα μηνύματα σας για την υπέροχη αγάπη σας.
 
Ναι είμαστε όλοι μαζί!
Σας ευχαριστώ για όλα!
Καλά Χριστούγεννα!
Αντώνης Ι. Συκάρης

Ημέρα 6η

25 Δεκεμβρίου 2020

 
Τρομερα τοπία, σε ένα μέρος που μοιάζει σαν ντοκιμαντέρ τις άγριας φύσης. Κάθε μέρα και πιο κοντά στο πρώτο μας στόχο μας, στην κατασκήνωση βάσης του K2.

Ημέρα 7η

26 Δεκεμβρίου
 
Πολύ κρύο στο πρωινό ξύπνημα, τα πάντα παγωμένα, πάγωσαν τα δάκτυλά μου για να μαζέψω την σκηνή μου. Από εδώ αρχίζει ο παγετώνας Baltoro, η διαδρομή κινείται στην αρχή μέσα στο παγετώνα αλλά αργότερα και στο μεγαλύτερο κομμάτι της στα δεξιά και ανατολικά του παγετώνα.
 
Σε όλη την διαδρομή βλέπαμε γύρω μας μυτέρες δύσκολες κορυφές, ανάμεσα σε αυτές και το φημισμένο Trango tower. Φθάσαμε στο Orducase, 4.030m, σε 8 ώρες. Εδώ, σε μια χιονισμένη πλαγιά, εγκαταστήσαμε και πάλι τις σκηνές μας και διανυκτερεύσαμε. Το βράδυ η θερμοκρασία έπεσε στους -18c.

Ημέρα 8η

27 Δεκεμβρίου
 
Συνεχίσαμε να περπατάμε μέσα στο παγετώνα Baltoro,ποτέ πάνω, ποτέ κάτω, ανάμεσα σε serracs και παγετωνικές λίμνες. Τα πάντα ήταν σκεπασμένα απο φρέσκα χιόνια, μπροστά μας βλέπαμε συνεχώς την θρυλική νότια όψη του Gaseprum 4.
 
Τα μαλακά χιόνια δεν μας δυσκόλεψαν γιατί ευτυχώς είμαστε πολλά άτομα μαζί με τους τοπικούς porters, που μεταφέρουν τα πράγματα μας, έτσι ανοίγουμε όλοι βήματα στο χιόνι, όμως αν βγεις από το πατημένο μονοπάτι βουλιάζεις στο χιόνι όπως όταν βγαίνεις από την πίστα του σκι στο απάτητο.
 
Φθάσαμε στο Core 2 σε υψόμετρο 4.280m σε 6ωρες. Το ίδιο και εδώ, στήσαμε τις σκηνές και το πρόχειρο καταυλισμό μας έχοντας γύρω μας, όπου και να κοιτάξουμε, πανέμορφες χιονισμένες βουνοκορφές και το χειμωνιάτικο κρύο να καλύπτει τα πάντα.

Ημέρα 9η

28 Δεκεμβρίου
 
Αναχώρηση για τον επόμενο προορισμό μας, το Concordia camps. Διαρκώς βρισκόμαστε μέσα στον παγετώνα και τα φρέσκα χιόνια καλά κρατούν. Συναντήσαμε πάνω σε ένα serac ένα μεταλλικό κουτί με Πακιστανούς στρατιώτες, άγνωστο τι ακριβώς κάνουν εκεί.
 
Μετά από 5 ώρες φτάσαμε στο τέλος του Baltero. Από εδώ υπάρχουν δυο κατευθύνσεις μια στα αριστερά μας που πηγαίνει πρώτα στο Broad peak και μετά στο K2 ,και η δεξιά εκδοχή που πηγαίνει στα Gaseproum 1 και 2.
 
Έχω μπροστά μας το Gaseproum 4. Εδώ θα παραμείνουμε σήμερα το βράδυ και αύριο είναι τελευταία μέρα του χειμερινού μας trekking για το Bc του K2, περίπου 5 ώρες,το κρύο όσο ανεβαίνουμε διαρκώς αυξάνεται. Τώρα είναι στους -18c.

Ημέρα 10η

29 Δεκεμβρίου
 
Εγερτήριο στις 5.30, ανάμεσα σε χιονόπτωση και μέσα στο σκοτάδι μαζέψαμε τις σκηνές μας και φύγαμε για το Bc. Περάσαμε κάτω από το Broad peak και το Bc του, και σε 5 ώρες φθάσαμε στο bc του k2. Στην διαδρομή, όταν σταμάτησε η χιονόπτωση, σιγά σιγά έφυγαν και τα σύννεφα αφήνοντας να βλέπουμε την δίκαιη μεγαλοπρέπεια αυτού του βουνού. Όταν εμφανίστηκε ο ήλιος δυο λέξεις μπορούσαν να αποτυπώσουν τι είναι αυτό το βουνό: Σοκ και Δέος, μάλιστα τώρα τον χειμώνα είναι απόλυτα δικαιολογημένο το ότι δεν έχει καταφέρει κανείς μέχρι σήμερα να φθάσει στην κορυφή του.
 
Επίσης, η διαπίστωση μου είναι ότι το κρύο τον χειμώνα στο Karakoram δεν έχει καμία σχέση με την Άνοιξη και το φθινόπωρο στα Ιμαλάια του Νεπάλ και η αίσθηση του είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό που δείχνει το θερμόμετρο.
 
<<Παραμένω σκλάβος του ονείρου μου και ελεύθερος στα βήματα μου στο κυνήγι του ακατόρθωτου !>>
 
Μείνετε συντονισμένοι συνεχίζεται…
.
.
Η γούνα που φαίνεται στο βίντεο είναι 100% συνθετική και οικολογική σε καμία περίπτωση δεν έχει κακοποιηθεί ζώο για τη δημιουργία της.

Ημέρα 11η

30 Δεκεμβρίου
 
Μείνετε συντονισμένοι…
 
 

Ημέρα 12η

31 Δεκεμβρίου
 
Σήμερα ξεκίνησα για να φτάσω στην προχωρημένη κατασκήνωση βάσης Abc ολα πήγαν καλά και επέστρεψα στην κατασκήνωση βάσης Bc.
.
.
.
.
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
 
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
 
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
 
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
 
plaisio.gr
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Cross Train Center – CTC
TheSpeaker
Εταιρεία Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου
 
.

Ημέρα 14η

2 Ιανουαρίου 2021
 
Σήμερα το πρωί τελικά αναχώρησα για το camp 1 μαζί με τον σχοινοσύντροφο μου Mattia Conte από τον Μιλάνο.
Παραμένουμε αισιόδοξοι.
 
Πριν ξεκινήσω ο διάσημος Nims έστειλε ένα μήνυμα στους Έλληνες ορειβάτες.
 
Και εγώ σας στέλνω το δικό μου:
Φίλες και φίλοι ολόψυχα σας εύχομαι καλή χρόνια και το 2021 να σας φέρει μόνο ότι επιθυμείτε στην ζωή σας.
 
Σας ευχαριστώ απο καρδιάς για την αμέριστη υποστήριξη και αγάπη σας Αντώνης.
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
ΠΛΑΙΣΙΟ – PLAISIO
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Nutrilab.gr
Cross Train Center – CTC
theSPEAKERS
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

Ημέρα 16n

4 Ιανουαρίου

Ημέρα 15η, 16η, 17η & 18η

4,5,6 & 7 Ιανουαρίου
 
Ημέρα 15η, 3 Ιανουαρίου
Η νύκτα μακρά και κρύα, ατελείωτη. Από τις 5.00 το απόγευμα νυχτώνει, είναι χειμώνας, η θερμοκρασία -27c.
Είμαστε όλες τις ώρες μέσα στους υπνόσακους. Το πρωινό η ίδια ιστορία. Τα χνώτα μας ανέβηκαν στην οροφή της σκηνής, πάγωσαν και τώρα στο παραμικρό κούνημα της σκηνής κομμάτια χιονιού ή πάγου πέφτουν στο πρόσωπο μας. Το ίδιο και περιμετρικά της σκηνής, χιόνια υπάρχουν γύρω και πάνω απο τους υπνόσακους μας.
 
Όλα τα παραπάνω μεταφράζονται σε μια λέξη : Κακουχία !!!
Η Ελβετίδα Jojet βγαίνει απο τον υπνόσακο της αληθινά ταλαιπωρημένη ,έτσι αποφασίζει να επιστρέψει στο BC. O sherpa επιλέγει να μείνει άλλη μια βραδιά για εγκλιματισμο, σκέφτομαι, ωραία θα κοιμηθούμε δυο άτομα θα έχουμε περισσότερο χώρο, όμως γύρω στις 12.00 εμφανίζεται ο Mattia που έρχεται απο προηγούμενο camp στα 5.700m το Japanese camp που διανυκτέρευσε χθες, όποτε είμαστε πάλι τρεις.
 
Ο Mattia είναι πολύ ταλαιπωρημένος, έχει εμφανή σημάδια έλλειψης εγκλιματισμού, ακόμα υποφέρει απο το κρύο και έτσι η μέρα κυλάει με άφθονη φροντίδα στο Mattia. Επίσης, πολλές συζητήσεις γύρω από το τι μας περιμένει παραπάνω γιατί αύριο το πλάνο μου λέει camp 2, δεν βγαίνουμε καθόλου απο την σκηνή. Στις απέναντι σκηνές έχουν φθάσει η Tamara και ο Alex και βρίσκονται εκεί ακόμα, ο Σλοβάκος Thomas, και ο Ιρλανδός Noel.
 
Άλλη μια νύκτα περνά, θα έλεγα, ακόμα δυσκολότερη, ο αέρας δεν σταματά να κτυπά την σκηνή και να μην αφήνει και εμάς σε ησυχία. Η θερμοκρασία -27c.
 
Ημέρα 16η, 4 Ιανουαρίου
 
O Sherpa μας λέει ότι πονάει το κεφάλι του και ότι δεν θέλει να μείνει άλλο εδώ, έτσι φεύγει μόνος του για το BC.Εγώ έχω στο πρόγραμμα μου να προχωρήσω στο Camp ΙΙ αλλά πρέπει να μαζέψω αυτήν την σκηνή να την μεταφέρω στο Camp 2 αφού δεν γνωρίζω αν υπάρχουν εκεί άλλες διαθέσιμες. Ο Mattia, που παραμένει αδιάθετος, με παρακαλεί να μείνω μαζί του για άλλη μια νύκτα στο Camp I γιατί δεν μπορεί να με ακολουθήσει και θα ήθελε να μείνω μαζί του. Πρόβλημα τώρα, πως μπορείς να τον αφήσεις;
 
Έτσι αναγκάζομαι να συμφωνήσω. Παράλληλα, οι άλλοι στο camp I φεύγουν για το BC, εκτός απο τον Sergio και τον JP που φεύγουν με αρκετό αέρα για το Camp ΙΙ.
 
Η υπόλοιπη ημέρα κύλησε μέσα στην σκηνή με αποκλειστική φροντίδα του Mattia ο οποίος δεν έχει τις δυνάμεις να μαγειρέψει, να λιώσει νερό κλπ. Παράλληλα, η κατάσταση του χειροτέρευε. Προσπαθούσα να του κρατήσω ζεστά τα άκρα του με μαλάξεις.
 
Ξέρετε, είναι αδύνατον να νιώσεις ζεστός αν κρυώσεις σε τέτοιες θερμοκρασίες. Αν κρυώσουν τα πόδια σου κρυώνει όλο το κορμί σου νιώθεις τρέμουλο παντού στο κορμί σου.
 
Πράγματι, οι πατούσες του ήταν <<ξύλα>> όπως λέει και η μητέρα μου Βιολέττα. Φορούσε την πουπουλένια στολή του και ήταν παράλληλα και μέσα στον υπνόσακο του. Άρχισα να ανησυχώ, αναρωτιόμουν αύριο πως θα κατέβει, έχουμε μπροστά μας τουλάχιστον 15 rappel. Παράλληλα, το οξυγόνο του ήταν χαμηλό. Ο Mattia γεμάτος ανησυχία για τον εαυτό του κοιτάζοντας με στα μάτια με ρωτούσε συνέχεια : <<Antonio στην κατάσταση που είμαι θα μπορέσω να κατέβω ;>>
Πρέπει να μου το είπε πολλές φορές και τότε αυθόρμητα του απάντησα «Mattia
listen to me: First your life ! Second my life !»
 
Τα μάτια του με κοίταξαν με απορία αλλά ταυτόχρονα ηρέμησε, έφυγε απο πάνω του όλη η αγωνία, ένιωσα ότι ένιωσε ασφάλεια, έτσι και κοιμηθήκαμε.
 
Αυτή η τρίτη μέρα ήταν και η σκληρότερη για μένα γιατί δεν είχα να διαχειριστώ μόνο τις δικές μου ανάγκες αλλά και του ανθρώπου που ήταν μαζί μου και ασφαλώς αν και ένιωθα ένα φορτίο απο όλο αυτό, ειλικρινά μέσα μου χαιρόμουν που ήμουν ικανός να τον βοηθήσω γιατί η χαρά της προσφοράς γεμίζει με χαρά και ικανοποίηση περισσότερο αυτόν που την προσφέρει παρά εκείνον που την λαμβάνει.
 
Γιατί στη ζωή μας η μεγαλύτερη χαρά βρίσκεται στην προσφορά και αν θέλεις να νιώσεις ισχυρός, δυνατός, δίκαιος και ευλογημένος μην σταματάς να προσφέρεις γιατί και στην πιο άδικη εκδοχή της ζωή μας κάπου στο βάθος θα βρεις ανταπόδοση και δικαιοσύνη.
 
Ημέρα 17η, 5 Ιανουαρίου
 
Αυτό το πρωινό, μέχρι να ετοιμαστούμε, μας πήρε πολύ ώρα. Ο Mattia τα ίδια, κρύωνε τόσο πολύ που αναγκάστηκα και πάλι να του βγάλω τις μπότες ενώ είμασταν έτοιμοι να φύγουμε να του ζεστάνω τα πόδια με το καμινέτο MSR και πάλι να τους τις ξανά φορέσω, έπειτα τα γκραμπον κλπ.
 
Βγήκαμε απο την σκηνή, αέρας φυσούσε και σύννεφα κάλυπταν τον ουρανό εκείνη την στιγμή συναντηθήκαμε με τα παιδιά που κατεβαίναν απο το camp 2 (video).
 
Φθάνω στο πρώτο rappel, του λέω κατεβαίνω πρώτος σε περιμένω στο ρελέ. Όχι μου λέει περίμενε τα έχω χαμένα δείξε μου πως να χρησιμοποιήσω το οκτάρι. «Πως;» Του λέω.
 
Απίστευτο και όμως αληθινό, τι μπορεί να συμβεί και στον πιο έμπειρο.. όταν βρίσκεται σε σύγχυση!
 
Εδώ πραγματικά ανησύχησα και άλλο.
 
Ακολούθησε η κατάβαση μας ένα ένα τα ραπελ τον έβαζα μέσα και αφού έφτανε πρώτος στο ρελέ εγώ ακολουθούσα. Η ίδια συνεχής διαδικασία. Παράλληλα, ο αέρας μας χτυπούσε χωρίς έλεος.
 
Μάλιστα του έδωσα και τα γάντια μου γιατί τα δικά του ήταν χούφτες και δεν μπορούσε να χειριστεί τα υλικά με αυτά,έτσι έμεινα με τα εσωτερικά. Πιστέψτε με δεν κρύωνα, αισθανόμουν τόσο όμορφα για την προσφορά μου που παρόλο το ψύχος δεν ένιωθα τίποτα.
 
Είχαμε κατέβει γύρω στα μισά ραπέλ και καθώς κατεβαίνει ενα ακόμα ανάμεσα στα βράχια και στους πάγους και εγώ τον παρακολουθώ απο το πιο πάνω ρελέ μου φωνάζει:
 
«Antoniooooo, one of my crampon left,go on!!»
Ωωω Θεέ μου τι κάνουμε τώρα;
 
Κατεβαίνω, τον πλησιάζω και τον βοηθάω να φθάσουμε στο επόμενο ρελε, εκεί του δείχνω πως να κατεβαίνει χωρίς να χρησιμοποιεί τα crampon του αλλά μόνο με την στάση του σώματος του ώστε με την βοήθεια των σχοινιών να ισορροπεί και να κατέβει.
 
Κατεβαίνω πρώτος τώρα δείχνοντας την στάση του δικού μου κορμιού.
 
Του εξηγώ ότι δεν είναι πρόβλημα και μπορείς να κατέβεις, είναι rappel δεν σκαρφαλώνουμε για να το έχεις τόσο ανάγκη. Mε ακολουθεί, το κάνει με απόλυτη επιτυχία,
φαίνεται ότι είναι ικανός, ότι έχει εμπειρία απλά τον έχει κυριεύσει ο φόβος και θέλει υποστήριξη. 
 
Άλλωστε, στην Cervinia μένει αρκετούς μήνες τον χρόνο σκαρφαλώνει καλά και κάνει εξαιρετικό ski.
 
Τώρα αισθάνομαι καλύτερα νιώθω ότι θα την περάσουμε αυτήν την ταλαιπωρία.
 
Έχουν περάσει αρκετές ώρες, φυσικά δεν έχουμε φάει και δεν έχουμε πιει απολύτως τίποτα, φθάνουμε επιτέλους κάτω στην βάση.
 
Η πρώτη κίνηση του Mattia ήταν να με σφίξει στην αγκαλιά του με δάκρυα στα μάτια του και χωρις να με αφήνει έλεγε συνέχεια μια λέξη: «Thank you, Thank you, Thank you Antonio».
Όταν οι αγκαλιές μας χωρίστηκαν, τα μάτια του κοίταξαν τα δικά μου κατάματα και τότε με ρώτησε :
<<Γιατί τα έκανες όλα αυτά για μένα; Δε είμαστε απο παλιά φίλοι. Μια φορά με είδες στο Dhaulagiri, και τότε με βοήθησες και πάλι τώρα, γιατί;
 
Και τότε χωρίς καμμία σκέψη του απάντησα: Έχουμε την ευλογία να ανήκουμε στην ορειβατική οικογένεια, να αγαπάμε τα βουνά και το φυσικό περιβάλλον, αυτό τον υπέροχο, φυσικό καθαρό χώρο στο οποίο δεν υπάρχει κανένας ανταγωνισμός, κανένας πρωταθλητισμός. Η ορειβασία είναι hobby, δεν είναι άθλημα, είναι hobby με κυρίαρχα τα στοιχεία της αλληλεγγύης της αυταπάρνησης, του αλτρουισμού και της συναδελφικότητας. O ορισμός του σχοινοσυντρόφου περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω.
 
Όλες αυτές οι πανανθρώπινες αξίες που υπάρχουν στην ορειβασία μου διδάχτηκαν απο σπουδαίους ανθρώπους και ορειβάτες που συνάντησα στο ξεκίνημα της ορειβατικής μου ζωής το 1990 στο Σύνδεσμο Ελλήνων ορειβατών
 
Τον Σπύρο Αντύπα, τον Πέτρο Σεμιτάκη,τον Σταύρο Νικολάου, τον Τάσο Μπούσια, τον μέντορα μου Κώστα Ζούπη, τον Προκόπη Κιμούρη και τόσους άλλους που ζήτω να με συγχωρέσουν που δεν τους αναφέρω.
 
«Mattia δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα λιγότερο απο αυτό που έκανα σήμερα,ότι θα έκανες και εσύ σε μένα αν είχα την ανάγκη σου, απλά έτυχε τώρα να έχεις εσύ την δίκη μου.
Αυτό κάνουν συνέχεια τόσα χρόνια όλοι οι Έλληνες ορειβάτες στην Ελλάδα και το εξωτερικό αλλά και οι ορειβάτες σε ολόκληρο τον κόσμο, γιατί η ορειβασία είναι χώρος που μας κάνει καλύτερους ανθρώπους όχι μόνο για τον εαυτό μας αλλά και για τους συνανθρώπους μας.
 
Ο Mattia είναι έμπειρος ορειβάτης και αναρριχητής όμως είχε δυσκολία να χειριστεί μια κρίση που ίσως δεν του είχα ξανασυμβεί. Για εμένα ήταν τρομερός που ξεπέρασε τις δυσκολίες και τον εαυτό του και τα κατάφερε.
Bravissimo Mattia, του απάντησα.
 
Ακολούθησε ο παγετώνας, πολλές φορές σε νερόπαγό και εδώ αρκετές δυσκολίες με ένα crampon όμως μέσα στο σκοτάδι γύρω στις 7.30 το βράδυ φθάσαμε ασφαλείς και οι δυο στο BC.
Δεχθήκαμε πολλές αγκαλιές, τόσες, που τόσο καιρό ο Covid 19 στην καθημερινή ζωή μας, μας έχει στερήσει.
Ουφ. Τελείωσε και αυτό.
 
Ευχαριστώ το βουνό, τους θεούς αλλά και όσους καθορίζουν τις ζωές μας που μας επέτρεψαν να επιστρέψουμε ασφαλείς πίσω στο BC.
 
Παραμένω αισιόδοξος,δυνατός και απόλυτα ευχαριστημένος για το επόμενο rotation.
Πάμε δυνατά!
Είμαστε όλοι μαζί!
Σας ευχαριστώ πολύ για την αμέριστη υποστήριξη και αγάπη σας!!!
 
Ημέρα 18η, 6 Ιανουαρίου
 
Ημέρα ξεκούρασης στο ΒC.
Χρόνια πολλά σε όλους μας. Αγία Θεοφάνεια.
Ημέρα 19η, 7 Ιανουαρίου
Ημέρα ξεκούρασης στο BC.
Χρόνια πολλά σε όλους τους Γιάννηδες. << Σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει >>
 
Ο μονάκριβος γιος μου, Γιάννης! Και ο μοναδικός υπέροχος πατέρας της εγγονής μου Ίριδας, Γιάννης!
Χρόνια πολλά σε όλους σας!!!
.
.
.
.
.
.
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
ΠΛΑΙΣΙΟ – PLAISIO
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Nutrilab.gr
Cross Train Center – CTC
theSPEAKERS
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

Ημέρες 20η & 21η, 8 & 9 Ιανουαρίου

Ημέρα 20η, 8 Ιανουαρίου
 
Φεύγοντας απο την σκηνή μου σήμερα το πρωί (θερμοκρασία -18c )για να πάω στην κεντρική μας σκηνή, ανοίγοντας το φερμουάρ, άκουσα την εξής φράση στα ισπανικά απο τους δυο Ισπανούς Sergio Mingote και Carlos που συζητούσαν με τον χιλιανό Jp: «Tsarlatany sofà» και κάτι κατάλαβα. Τους ρώτησα, «τι σημαίνει αυτό;» γιατί μου έκανε εντύπωση το γνωστό σε εμάς «τσαρλατάνος». Μου εξήγησαν ότι κάποιοι ελάχιστοι,άσχετοι, στην Ισπανία, που ποτέ τους δεν έχουν πάει στα Ιμαλάια, κάνουν τους έξυπνους και προβλέπουν την αποτυχία μας και διαφορά τέτοια. Αμέσως ήρθε στο μυαλό ένα κεφάλαιο απο το καταπληκτικό βιβλίο του φίλου μου συγγραφέα Λεωνίδας Καραϊσκος με την ονομασία «Ευ» όπου στο 18ο κεφάλαιο λέει ένας μύθος: Κάποτε είχαν μαζευτεί οι καλύτεροι βατράχου του κόσμου για ένα μεγάλο αγώνα: ποιος θα καταφέρει να φθάσει στην κορυφή του ψηλότερου Πύργου της υφηλίου. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί για τον παρακολουθήσει ανέμενε με ενδιαφέρον τον αγώνα αλλά στην πραγματικότητα κανένας δεν πίστευε ότι υπάρχει βάτραχος που μπορεί να τα καταφέρει.
 
«Αποκλείεται ,αυτό δεν γίνεται» έλεγαν και ξανάλεγαν σε όλους τους τόνους. Άκουγαν οι βάτραχοι και απογοητευμένοι ο ένας μετά τον άλλον εγκατέλειπαν την προσπάθεια και έπεφταν κάτω ταπεινωμένοι. Κανένας δεν τα κατάφερε, κανένας, εκτός απο έναν. Ήταν ένας κουφός βάτραχος!!!
 
Είπα,επίσης, στα παιδιά ότι ο αείμνηστος πατέρας μου έλεγε πάντα:
 
«Το να δέχεσαι κριτική είναι σημαντικό και ωφέλιμο πράγμα γιατί σίγουρα σε κάνει καλύτερο σε ότι και αν κάνεις στην ζωή σου». Όμως συμπλήρωνε ο ίδιος:
 
«θα δέχεσαι κριτική μόνο απο τους ανωτέρους σου γιατί μόνο αυτοί είναι χορτασμένοι και η κριτική τους είναι καλοπροαίρετοι και εποικοδομητική, οι υπόλοιποι απλά ζηλεύουν γιατί δεν είναι επιτυχημένοι ή ειδήμονες».
 
Έτσι και εμείς δεν ακούμε τίποτα άλλο απο την φωνή της επιθυμίας μας και όλοι μαζί ενωμένοι θα προσπαθήσουμε για το καλύτερο.
 
Για αυτό και το βιβλίο αυτό αναφέρει ανάμεσα σε τόσα αλλά ενδιαφέροντα :
 
«Να είσαι ερωτευμένος με αυτά που κανείς για να γίνουν τα αδύνατα δυνατά».
 
Ημέρα 21η, 9 Ιανουαρίου
 
Έχουμε πολύ δυνατό άνεμο που έφθασε ψηλότερα και από τα 80km, ίσως και περισσότερο όπως και χθες. Περιμένουμε τις επόμενες μέρες να σταματήσει και να ξεκινήσουμε για το επόμενο rotation. Είμαστε πανέτοιμοι.
 
Ώστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι αν και έχω βρεθεί πολλές φορές με αρκετούς ξένους ορειβάτες από διαφορά μέρη του κόσμου, αυτή είναι η καλύτερη σύνθεση από ποτέ. Όλα τα παιδιά, και οι 18 ορειβάτες που είμαστε εδώ, αλλά και 11 sherpa και οι 3 του fixing team έχουμε εξαιρετική σχέση μεταξύ μας και με τον Nims και τους 5 sherpa του, τον Άγγλο
φωτογράφο του,αφού και αυτοί ανήκουν στην ομάδα μας.
Επίσης, και με τους δυο Πακιστανούς και τον Νορβηγό της άλλης ομάδας.
 
Και με τον Mingma g και τα δυο αδέλφια Sherpa που τον συνοδεύουν, της τρίτης ομάδας. Και οι 44 ορειβάτες συνεργαζόμαστε αρμονικά, χωρίς ανταγωνισμό μεταξύ μας, χωρίς να σκεφτόμαστε ποιος θα φθάσει στην κορυφή πρώτος. Έχουμε συμφωνήσει μάλιστα ότι έστω και ένας να καταφέρει να φθάσει στην κορυφή θα είναι επιτυχία όλων μας, αν συμβεί αυτό όλοι μας θα είμαστε περήφανοι που συμμετείχαμε σε αυτήν την αποστολή.
 
Φίλες και φίλοι σας ευχαριστώ για την αγάπη και την υποστήριξη σας.
 
Είμαστε όλοι μαζί!!
 
Πολλά ευχαριστώ στο ακούραστο προσωπικό της κουζίνας μας
Είναι όλοι τους θαυμάσιοι και αγαπητοί !!
 
Sukra Tamang Nepali Cook
Shawat ali pakistani Cook
M-Hussain Pakistani. Cook
Zahir dirle. Pakistani. Cook
Yousf ali Pakistani. weter
Aayoub Pakistani weter
Shar Ali Pakistani weter
Musa Ali Pakistani helper
M Rafiq Pakistsni helper
Nadem Pakistani helper
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
ΠΛΑΙΣΙΟ – PLAISIO
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Nutrilab.gr
Cross Train Center – CTC
theSPEAKERS
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

Ημέρα 22η, 10 Ιανουαρίου

Ηλιόλουστη ημέρα αλλά αέρας και πολύ κρύο συνθέτουν το τοπίο, ξεκουραζόμαστε -όσο βέβαια μπορεί να ξεκουραστεί κανείς στα 5.000m και με θερμοκρασίες -20c και χαμηλότερα -συζητώντας για την ανάβαση μας, για το βουνό και τις δυσκολίες του. Το απόγευμα μας έρχονται τα νέα από τον Nims που έφυγε το πρωί για το Camp 1 ο οποίος μας αναφέρει: «οι σκηνές στο Camp 1 είναι κατεστραμμένες από τον αέρα, αλλά τα πράγματα μας βρίσκονται μέσα στην σκηνές μας». Αντίθετα, στο Camp 2 έχουν εξαφανιστεί τα πάντα από τον δαιμονισμένο αέρα που φυσούσε εκεί τις προηγούμενες ημέρες.
 
Το βράδυ κυλάει ήσυχα και ο εγκλιματισμός μου φαίνεται ότι είναι επαρκής, αφού κοιμάμαι πολύ καλά και έχω συνηθίσει και το ψύχος που επικρατεί μέσα στην σκηνή μου.
 
Ένα απο τα προβλήματα είναι η διατροφή, έχουμε 20 ημέρες να φάμε σαλάτα και φρούτα, ειδικά για μένα που τρώω καθημερινά, στην καθημερινότητα μου, δυο μεγάλα μπολ από σαλάτες όλων των ειδών αλλά και πολλά φρούτα. Μου λείπουν παρά πολύ. Τρώμε κάθε μέρα μακαρόνια ,ρύζι και λίγο κρέας. Επίσης, αυγά, ομελέτες και αρκετό άμυλο. Είναι λογικό όμως, πως μπορούν να συντηρηθούν τα φρούτα και τα λαχανικά σε αυτές τις θερμοκρασίες;
 
Ημέρα 23η, 11 Ιανουαρίου
 
Στην αποστολή μας, όπως και σε κάθε αποστολή, υπάρχει από την κυβέρνηση του Πακιστάν ένας υπάλληλος του στρατού ο λεγόμενος liaison officer ο οποίος ζει μαζί μας και έχει την ευθύνη της τάξης, δηλαδή τι; Παρακολουθεί όλους εμάς τους ξένους αν όντως ασχολούμεθα με το βουνό ή προετοιμάζουμε κάτι άλλο;… χαχαχα !
 
Ασφαλώς κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει όποτε η καθημερινή αναφορά στους ανωτέρους αυτού του συμπαθέστατου στρατιώτη απο το Πακιστάν είναι «όλα καλά»!!
 
Ημέρα 24η , 12 Ιανουαρίου
 
Μετά το πρωινό και σε απόσταση 20 λεπτά απο το BC βρίσκεται το memorial point, είναι το σημείο που έχουν αφήσει αναμνηστικές πλάκες οι συγγενείς και φίλοι όλων των ορειβατών που έχασαν την ζωή τους στο βουνό.
 
Αποφασίζω να το επισκεφτώ, κοιτάζω τα ονόματα, τα κείμενα μνήμης των συναδέλφων ορειβατών, σεβασμός, περισυλλογή, σκέψεις και ερωτηματικά, γιατί;;
 
Εδώ στο K2 έχουν χάσει την ζωή τους περισσότεροι από 80 ορειβάτες προσθέτοντας το όνομα τους στην λίστα των γενναίων που έπεσαν στην προσπάθεια τους να φέρουν την ανθρώπινη ψυχή στα όρια της.
 
Κάποιοι από αυτούς παραμένουν ακόμα στο βουνό.
Η ψυχή τους μπορεί να χάθηκε αλλά για όσους αιώνες τα Ιμαλαία θα εξακολουθήσουν να καλύπτονται απο χιόνια και πάγους το σώμα τους θα παραμένει άθικτο όπως ήταν στην πιο γενναία του στιγμή.
 
Ξέρετε, είναι η τιμή που κάνουν τα ψηλά βουνά σε εκείνους που πέφτουν προσπαθώντας να τα κατακτήσουν..!
 
Σκέψεις για τους δικούς μας τους αείμνηστους Έλληνες που έχασαν την ζωή, όχι εδώ, αλλά στα ευρύτερα Ιμαλάια όπως:Ζ. Κυριακάκη,Ναξάκης, Κινατίδης, Μπαρούχας, Μπούμπαλης, Τσουπράς, Παπανδρέου, Γρηγοριάδης, Τσατσαράγκος, Μπουντόλας.
 
Παραμένω σιωπηλός και καθώς η μέρα είναι ηλιόλουστη, μια κοιτάζω τις πλάκες μνήμης, μια την κορφή του Κ2 και σκέφτομαι : πόσο προσεκτικός πρέπει να είμαι …αλλά ταυτόχρονα και τυχερός. Απομακρύνομαι σιγά σιγά από το σημείο και στο μυαλό έρχονται οι στίχοι του ιδιαίτερου τραγουδοποιού Γιάννη Αγγελάκα στο τραγούδι «Όταν χαράζει».
 
«Όταν χαράζει ο πρώτος στεναγμός βγαίνει απο τα πιο σφιγμένα χείλη,σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετάς ψάχνοντας άνοιγμα να φύγεις, αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος,η χαραυγή θα σε ξεκάνει,έχει τον μύρο,έχει την σιγαλιά, έχει την ήλιο τον αλάνη !
Καινούργια μέρα ,καινούργιος ποταμός στις εκβολές του θα προσφέρει, όσα χάθηκαν, όσα ξεχάστηκαν και όσα για αυτά κανείς δεν ξέρει.Πίσω απο τους λόφους, πίσω απο τα βλέφαρα, υπάρχει τόπος και για σένα !!!
 
Χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα!».
Αύριο το πρωί ξεκινάμε για την πιο δύσκολη ως τώρα προσπάθεια μας με στόχο να φθάσουμε και να ξεπεράσουμε τα 7.000m.
 
Για αυτό το λόγο θα ήταν υπέροχο για μας οι ευχές και η αγάπη σας να επηρεάσουν την ιστορία ώστε και αυτή την φορά να είναι γενναιόδωρη μαζί μας και να μας επιτρέψει να ολοκληρώσουμε με επιτυχία και αυτό το δύσκολο rotation.
 
Φίλες και φίλοι, σας ευχαριστώ για την αμέριστη υποστήριξη και αγάπη σας. Ναι, είμαστε όλοι μαζί!
.
.
.
.
.
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
ΠΛΑΙΣΙΟ – PLAISIO
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Nutrilab.gr
Cross Train Center – CTC
theSPEAKERS
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

Ημέρα 25η 13 Ιανουαρίου

 

Σήμερα το πρωί ξεκίνησα για το camp I μαζί με Ταμάρα ,Αλεχ ,Sergio,Jp ,και Mattia. Ευχαριστούμε πολύ την Tamara για το μήνυμα της στους Έλληνες ορειβάτες.
 
Μείνετε συντονισμένοι, θα σας ενημερώνουμε πολύ τακτικά για την εξέλιξη του δεύτερου rotation.
 
Σας ευχαριστούμε πολύ για την αγάπη και την υποστήριξη σας.
Είμαστε όλοι μαζί .

31 χρόνια ορειβασίας

(14 .01.1990 – 14.01.2021)
 
Σήμερα συμπληρώνονται 31 χρόνια αδιάλειπτης ορειβατικής ζωής.
 
Θυμάμαι:
Ήταν Κυριακή 14 Ιανουαρίου του 1990 όταν ανεβήκαμε με παρότρυνση του αείμνηστου φίλου μου και ορειβάτη Βαγγέλη Κρητικού μέσω Χούνης στην κορυφή της Πάρνηθας.
Στη διαδρομή συναντήσαμε τον επίσης αείμνηστο Αντώνη Κουκουλά ο οποίος αργότερα με βάφτισε “ορειβάτη” στην κορυφή της Αετοράχης του Χελμού.
 
Θυμάμαι στο καταφύγιο του Μπάφι είχα δει μια φωτογραφία από την Δρακόλιμνη του Σμόλικα και γοητεύτηκα τόσο πολύ που την επόμενη Κυριακή (21-01-1990) παρόλο που ήμουν εντελώς άσχετος επιχείρησα ανάβαση στην κορυφή του Σμόλικα μέσα στο καταχείμωνο, μαζί με τον φίλο μου Ηρακλή Τσούμπο από τα Ιωάννινα, αλλά και τον Παναγιώτη Νάκο από το Κεράσοβο Ιωαννίνων, που ετύγχανε να τον γνωρίζω. Δεν καταφέραμε να φθάσουμε στην κορυφή γιατί το χιόνι ξεπερνούσε το μπόι μας!
 
Την Κυριακή 27 Ιανουαρίου αφού πρώτα είχα αγοράσει από τον Μιχάλη Κότταρη, εκεί στην Λ. Αλεξάνδρας, μπότες Galibier super Kit, κραμπόν, πιολε και ένα μικρό σακίδιο, επιχείρησα μόνος μου να φθάσω στην κορυφή του Σμόλικα όμως και πάλι δεν τα κατάφερα λόγω χιονοθύελλας. Ξαναπροσπάθησα και τρίτη συνεχόμενη Κυριακή (03-02-1990) και ναι τότε κατάφερα και έφθασα στα 2.637μ στην κορυφή του Σμόλικα. Ήταν η αρχή ενός μεγάλου ταξιδιού που διαρκεί αδιάκοπα εδώ και 31 ολόκληρα χρόνια.
 
Ένα ταξίδι που πέρασε από την επαφή με τη φύση, από περιπέτειες, εξερευνήσεις, αναρριχήσεις στα βουνά της Ελλάδας, στα βουνά του κόσμου ζώντας στιγμές και ημέρες πραγματικής ευτυχίας που έδωσαν ένα ξεχωριστό και πραγματικό νόημα στη ζωή μου.
 
Δημιούργησα φίλους και σχοινοσυντρόφους ζωής και μοιράστηκα μαζί τους στιγμές που δεν μπορούν να ανταλλαχτούν με κανένα υλικό αγαθό!!!
 
Για πολλά χρόνια, καθώς εργαζόμουν, έβλεπα διάφορες φωτογραφίες στους τοίχους του γραφείου μου από τις κορυφές βουνών που είχα ανεβεί με τους σχοινοσυντρόφους μου και αναλογιζόμουν πάντα:
 
τίποτα δεν μπορεί να ανταλλάξει αυτές τις στιγμές που έζησα στα βουνά καμμία επιχειρηματική επιτυχία και καμμία υλική ανταμοιβή δεν μπορεί να ξεπεράσει την πνευματική τροφή που απόλαυσα στα βουνά αυτά τα τριάντα ένα χρόνια.
 
Σήμερα στα 58 μου χρόνια θέλω πιο πολύ απο τότε να συνεχίζω να σκαρφαλώνω εκπληρώνοντας τον ένα στόχο μετά τον άλλον, ισως γιατί η εκπλήρωση ενός ονείρου αναδεικνύει αμέσως το επόμενο. Παρόλο που η διάρκεια μιας ζωής δεν φθάνει για να πραγματοποιήσεις όσα ορειβατικά project ονειρεύεσαι, εν τούτοις όσο παραμένεις αεικίνητος και προσπαθείς τότε και μόνο πραγματικά ζεις!!!

UPDATE!

Μετα απο 3 νύχτες και 4 ημέρες στο βουνό (2o rotation 6.600m δεν ήταν τελική προσπάθεια κορυφής )ο Αντώνης γύρισε στις 16 Ιανουαρίου αργά το βράδυ ασφαλής στο BC την ίδια μέρα και την ίδια ώρα όπου τα 10 άτομα όλοι sherpa (Nepal)έφταναν στην κορυφή και έγραφαν ιστορία, την ίδια ημέρα και την ίδια ώρα έφυγε ο φίλος του ο Ισπανός Sergio, Ο αρχηγός της αποστολής. Όπου γλίστρησε από το camp Ι και έφθασε στο Abc Camp.
 
Θα έχουμε νεότερα αυριο με αναλυτικότερη περιγραφή από τον ίδιο.

17η Ιανουαρίου 2020, 29η ημέρα της αποστολής

Γεια σας, είμαι ο Αντώνης και σας μιλώ απο το BC του Κ2.
Όπως θα γνωρίζεται δέκα ορειβάτες απο το Νεπάλ χθες το απόγευμα έγραψαν ιστορία σκαρφαλώνοντας για πρώτη φορά το K2 χειμώνα. Επρόκειτο για την ομάδα του Nirmal Purja αλλά και την ομάδα του Mingma G
a. Nirmal Purja
b. Gelje Sherpa
c. Mingma David Sherpa
d. Mingma G
e. Sona Sherpa
f. Mingma Tenzi Sherpa
g. Pem Chhiri Sherpa
h. Dawa Temba Sherpa
i. Kili Pemba Sherpa
j. Dawa Tenjing Sherpa
όπως σας έχω ξαναπεί ο Nirmal Purja ανήκει στην ομάδα μας SST.
 
Ήταν κάτι δίκαιο και ευτυχώς έγινε πράξη. Sherpa έπρεπε να φθάσουν πρώτοι στην απάτητη αυτή κορυφή και Sherpa μπορούσαν να πραγματοποιήσουν πρώτοι το ακατόρθωτο και για αυτό το λόγο το χαρήκαμε παρά πολύ. Παράλληλα όμως, σχεδόν την ίδια στιγμή ο αρχηγός της αποστολής μας Sergio Mingote έχανε την ζωή του από πτώση στην ανατολική παγωμένη ορθοπλαγιά του βουνού από το camp 1 προς το ABC.
 
Επιβεβαιώνοντας ότι στην ορειβασία η επιτυχία με την τραγωδία απέχουν πολύ λιγότερο απο όσο μπορεί να φανταστεί κανείς!
 
Σχετικά με μας τους υπόλοιπους, τους περισσότερους τουλάχιστον, τις τελευταίες 3-4 ημέρες πραγματοποιούσαμε το τελευταίο rotation στο βουνό όποτε δεν ήμασταν έτοιμοι για μια τελική προσπάθεια.
 
Παρακάτω περιγράφω τις εμπειρίες μου απο αυτές τις ημέρες σε αυτό και στο επόμενο post.
 
13η Ιανουαρίου 25η ημέρα της αποστολής.
 
Ο αρχηγός, μας είχε πει το προηγούμενο βράδυ ότι στις 7.00 το πρωί θα ξεκινήσουμε απο το BC για το camp 1,
η ομάδα η γνωστή Sergio, Jp, Tamara, Alex,Matia και εγώ. Το πρωινό πολύ λιτό, έφαγα μόλις ένα αυγό και μόνο ένα φλυτζάνι τσαι γιατί δεν ήθελα να αργήσω στο πρωινό ραντεβού μας.
Στην διαδρομή σταμάτησα γιατί ένας σερπα έτρεχε απο πίσω μου για να μου δώσει ένα ασύρματο για να υπάρχει επικοινωνία με το BC. Δεν παρέλειψα φεύγοντας να ρίξω ρύζι στο κεφάλι μου και να σταθώ για ένα λεπτό μπροστά στο πέτρινο βωμό των Sherpa και να παρακαλέσω τον θεό να είναι μαζί μας και αυτήν την φορά!!
 
Το ίδιο έγινε και στην παραπάνω σκηνή αλλά αυτήν την φορά σε πακιστανική τελετή.
 
Η Διακύρηξη του Τυρόλου για την καλύτερη άσκηση των αθλημάτων του βουνού αναφέρει μεταξύ των άλλων στο άρθρο 6 :
<<Σε καµιά περίπτωση δεν πρέπει να προσβάλλουµε το θρησκευτικό συναίσθηµα
των οικοδεσποτών µας>>
 
Και συμπληρώνει::
<>Η κατανόηση ενός ξένου πολιτισµού είναι µέρος της ολοκληρωµένης αναρριχητικής
εµπειρίας>>
 
Αυτή η δεύτερη φορά μου φάνηκε δυσκολότερη αντί για ευκολότερη, όπως συνήθως γίνεται. Το ίδιο μου είπε και ο Mattia, στην διαδρομή του είπα ότι όλο αυτό είναι αποτέλεσμα των δύσκολων και σκληρών συνθηκών που ζούμε εδώ και ένα μήνα, το κρύο, η υπερπροσπάθεια, η ελλιπής διατροφής μας,όλα αυτά σίγουρα επηρεάζουν την απόδοση μας αφού δεν υπάρχει πραγματική ξεκούραση ούτε στο BC στους -25c.
 
Φθάσαμε στο ABC μετά απο 3.5 ώρες και εκεί καταλάβαμε ότι για να φθάσουμε στο camp 1 χρειαζόμαστε τουλάχιστον άλλες 6-7 ώρες με τον ρυθμό που κινούμαστε.
 
Έτσι, σκέφτηκα να διανυκτερεύσουμε στον ενδιάμεσο camp, το Japanese camp, στα 5.700m, όμως δεν είχαμε μαζί μας υπνόσακο και στρώμα ούτε καμινέτο για να λιώσουμε πάγο, για να πιούμε νερό ή τσαι, ήταν όλα αφημένα στο camp 1.
 
Φθάνοντας εκεί βρήκαμε μια σκηνή στημένη που δεν είχε τίποτα μέσα και μια κατεστραμμένη που όμως απο κάτω της είχε ενα υπνόσακο και ένα στρώμα.
 
Καμινέτου όμως πουθενά, όποτε είχα δυο επιλογές ή να συνεχίσω για το camp 1 έτσι νηστικός διψασμένος και νυσταγμένος που ήμουν, δηλαδή άλλες 3,5 έως 4 ώρες, ή να μείνω εκεί και να την βγάλουμε με ότι είχαμε. Αποφάσισα να μείνω γιατί δεν ένιωθα δυνατός για να συνεχίσω και δεν ήθελα να ανέβω πάλι μόνος μέσα στο σκοτάδι, αλλά και να μείνω παρέα με τον Mattia αφού εκείνος μου είπε θα μείνω εδώ ότι και αν γίνει.
 
Μίλησα και στο ασύρματο με τον γενικό αρχηγό τον Dawa και τον ενημέρωσα για την απόφαση μας.
 
Η νύκτα σκληρή όπως όλες οι νύκτες ψηλότερα απο το BC, κρύο, υψόμετρο, τώρα επιπλέον διψάμε δεν έχουμε να πιούμε τίποτα, έτσι μοιραία έρχονται και οι σκέψεις,οι ίδιες σκέψεις,οι ίδιες σκέψεις πάντα και ταυτόχρονα εικόνες, εικόνες από κάτι πολύ γνωστό σε μένα το υπνοδωμάτιο μου.
 
Έτσι αναρωτιέμαι γιατί Αντώνη πάλι με ρωτάς τα ίδια πράγματα, γιατί μου φέρνεις και πάλι τις ίδιες εικόνες στα μάτια μου στην μνήμη μου γιατί αφού ξέρεις ότι εγώ δεν σε ακούω, δεν σε υπολογίζω ακούω και οδηγούμε μόνο απο την φωνή της επιθυμίας μου και όχι της λογικής μου, της λογικής του κάθε κανονικού ανθρώπου!
 
Ο ένας υπνόσακος δεν φθάνει για να σκεπάσει τα σώματα μας, έτσι αποφασίζω να σκεπαστούμε με τα κουρέλια της σκηνής που βρήκαμε έξω.Κοιτάζω το ρολόι, διψάω και ανυπομονώ να ξημερώσει, παράλληλα το πλαστικό της σκηνής έχει μουσκέψει και λίγο μετά παγώνει στους -22C.
 
14 Ιανουαρίου, 26η Ημέρα της αποστολής.
 
Οι πρώτες ακτίνες του ηλίου χτυπούν την σκηνή μας αναζωπυρώνοντας την ελπίδα ότι το camp 1 είναι κοντά και ότι κάποιος θα ανεβαίνει ή θα κατεβαίνει για να μας δώσει λίγο νερό. Πράγματι διψάμε πολύ, προτείνω στον Mattia να πάει πρώτος γιατί εγώ σε μισή ώρα θα μιλήσω στο δορυφορικό σε κάποια πρωινή εκπομπή. Πράγματι, ο Mattia ξεκινά διψασμένος αλλά προχωρά, εγώ λίγο παραπάνω στέκομαι κρεμασμένος σε κάποιο ρελέ και περιμένω να με καλέσουν, το κάνουν και ενώ περιμένω στην αναμονή για να μιλήσω ακούω μέσα στην εκπομπή τι ακριβώς συζητούν.
 
Το ένα μου χέρι έχει παγώσει να κρατώ το τηλέφωνο στην κατεύθυνση που ο δορυφόρος προσφέρει σήμα στην συσκευή ενώ κοιτάζω πάντα προς τα πάνω για να αποφύγω κάποιες πέτρες που πέφτουν απο ψηλότερα. Οι παρουσιαστές συνεχίζουν να σχολιάζουν κάποιο σχόλιο ή κάποια επιστολή κάποιου σελέμπριτι, είναι τόσο σουριαλιστικο όλο αυτό αναρωτιέμαι αν μπορούσαν να δουν που είμαι θα σταματούσαν να μιλούν για αυτά που λένε τώρα και θα μιλούσαν άμεσα μαζί μου; Ευτυχώς τελειώνει σύντομα η συνομιλία αυτή, συνεχίζω και βρίσκω μπροστά μου τον Thoma, το Σλοβένο, είναι γιατρός, καθώς κατεβαίνει κάνοντας ραπελ, στα λίγα δευτερόλεπτα της συνάντησης μας, μια πέτρα περνά ανάμεσα μας και κτυπά το κράνος μου αφήνοντας παρατεταμένο ήχο στα αυτιά μου, κάτι σαν βουητό και καθώς ξαφνιασμένος είμαι δεν μιλώ αλλά ακουμπώ το κεφάλι μου στην παγωμένη ορθοπλαγιά ο Thomas με πραγματικό ανθρώπινο ενδιαφέρον και όπως γιατρος είναι με ψάχνει σχολαστικά να δει που με βρήκε η πέτρα. “You are lacky Antoni,helmet protect you”
 
Ουφ, είναι η δίκη μου απάντηση.
 
Συνεχίζω, φθάνω το Mattia, άσε να περάσω μπροστά my friend θα πάω να φτιάξω τσαι να το βρεις έτοιμο,οκ;
 
Ο πάντα καλός και συνεργάσιμος Mattia μου απαντά: Ναι ότι θέλεις Antonio, go ahead.
 
Είναι ηλιόλουστη ημέρα, διψάω τόσο πολύ που κάθε δυο τρία βήματα σταματάω. Κάνει απίστευτο κρύο, διψάω όμως, θέλω άμεσα νερό. Τώρα οραματίζομαι την γυναίκα μου,Πόπη, ότι σε ένα παραλληλόγραμμο δίσκο σερβιρίσματος μου φέρνει τρία μεγάλα σωληνωτά ποτήρια με παγάκια, το ένα με νερό βρύσης, το άλλο με λεμονάδα και το τρίτο ένα χυμό απο ρόδι.
 
Τα ρόδια αρέσουν πολύ και στο φίλο μου, Μιχάλη Ευμορφίδη και τρώμε συνήθως μετά απο κάποιο ημιμαραθώνιο που τρέχουμε μαζί. Συνεχίζω το σκαρφάλωμα κάθε δύο- τρία βήματα καταπίνω το σάλιο μου φέρνοντας λίγη υγρασία στο φάρυγγα μου.
 
Τώρα βρίσκω μια άλλη λύση, κόβω με μια μικρή κοφτερή πέτρα ένα κομμάτι απο πάγο διαφανές νερόπάγο αλλά όχι πολύ μεγάλο γιατί το μεγάλο παγώνει αμέσως το στόμα μου και δεν αντέχω να το κρατήσω και το φτύνω, χρειάζομαι ένα μικρότερο ώστε το μικρό μέγεθος του να λιώσει γρήγορα στο στόμα μου προσφέροντας μου λίγες σταγόνες νερού αλλά και ταυτόχρονα να μην καούν ο ουρανίσκος μου και η γλώσσα μου απο το ψύχος. Το κάνω, σταγόνες νερού τραγανές σταγόνες ανάμεικτες με άμμο ή ρινίσματα απο χώμα ανάμεικτα στον πάγο μου δίνουν την αίσθηση νερού. Τελευταία δύσκολα μέτρα,
αναρωτιέμαι τι έκανα εκείνο το βράδυ μόνος μου, πως το έκανα τότε πιο εύκολα.
 
Φθάνω στο Camp 1, μόνο μια σκηνή στημένη. Βλέπω τον 24 χρόνο sherpa που θα με βοηθήσει σήμερα εδώ. Του κάνω νόημα, διψάω σε παρακαλώ νερό.
Θα πρέπει να ήπια 3 λίτρα νερό.
 
Φθάνει και ο ακούραστος γενναίος Mattia. Ξέρετε μπορεί και να ένιωσα κάποια στιγμή λίγο περίεργα μαζί του, αλλά όταν μοιράζεσαι τέτοιες εμπειρίες με έναν άνθρωπο εύκολα το νιώθεις δικό σου άνθρωπο και τον σκέφτεσαι και τον αγαπάς όπως και αυτός για μένα σαν το εαυτό σου.
 
Έτσι, φθάνοντας, του λέω είσαι ο καλύτερος Ιταλός ορειβάτης, το πείσμα σου είναι αξεπέραστο, είσαι γενναίος, είσαι σπουδαίος. “Bravissima Mattia” και εκείνος μου απαντά “You are” !!!
Αύριο η συνέχεια.
.
.
.
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
ΠΛΑΙΣΙΟ – PLAISIO
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Nutrilab.gr
Cross Train Center – CTC
theSPEAKERS
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

15 Ιανουαρίου, 27 η ημέρα της αποστολής.

Η σκηνή που κοιμηθήκαμε το βράδυ στο camp I ήταν σε κατηφορική κλίση με δυο σκαλοπάτια, έτσι o ένας απο τον άλλον απείχαμε 40cm υψομετρικής διαφοράς. Είχα διανυκτερεύσει άλλες τρεις νύκτες σε αυτό το μικρό εξώστη της κόψης Abruzzi (camp I 6.050m) που προσφέρει πανέμορφη θέα,κοιτάζοντας βόρεια και ανατολικά τα αλλά χαμηλότερα βουνά που είναι βαριά χιονισμένα από τον ανελέητο χειμώνα του Karakoram. Ποτέ όμως δεν είχα κοιτάξει προς τα πάνω,δυτικά δηλαδή, για να δω τι μας περίμενε τι είχαμε να σκαρφαλώσουμε.
 
Δεν το είχα κάνει γιατί αυτές τις τρεις προηγούμενες μέρες που διανυκτέρευσα εδώ ο καιρός ήταν κλειστός και τα πυκνά γκριζομαυρα σύννεφα εμπόδισαν την ορατότητα προς τα πάνω. Τώρα ο καιρός είναι καθαρός, το κρύο όμως δεν σταματά να τσούζει αν βγάλεις τα γάντια σου έστω για λίγα δευτερόλεπτα προκειμένου να έχεις καλύτερη πρόσφυση σε κάτι που πιάνεις.
 
Σε λίγα δευτερόλεπτα πονάς τόσο πολύ που και αν ακόμα βάλεις πάλι τα γάντια σου χρειάζεσαι τριπλάσιo χρόνο απο αυτόν που ήσουν χωρις γάντια μέχρι να αρχίσεις να συνέρχεσαι,
σε μια τόσο απλή και συνήθη κίνηση ο κίνδυνος κρυοπαγήματος είναι μεγάλος. Κοιτάζοντας τώρα πάλι προς τα πάνω βράχια και μυτίκια, ορθώνονται από πάνω μας ανάμεικτα με πάγους και κάποια κομμάτια απο icefeld και όλα αυτά μαζί συνθέτουν αυτό το σκληρό, άγνωστο για μένα τοπίο (πρώτη φορά στο Κ2) έτσι ώστε να μην μπορείς να διακρίνεις που ακριβώς είναι το camp II.
 
Το σκαρφάλωμα σε κλίσεις ξεκινά, αμέσως ακολουθώ τα σταθερά σχοινιά, τα οποία δεν είναι τα ίδια, διαφέρουν σε πάχος και σε χρώμα, υπάρχουν και αρκετά από τα προηγούμενα χρόνια. Κάθε φορά που φτάνω σε ένα ρελε τραβάω, τινάζω θα έλεγα καλύτερα τα επόμενα διαθέσιμα προκειμένου να διαπιστώσω ποιο είναι το πιο γερό το πιο καινούργιο και λιγότερο φθαρμένο ή κουρελιασμένο.
 
Ξέρετε όταν σκαρφαλώνεις σχοινοσυντροφία έχεις εσυ τον έλεγχο στα χέρια σου. Η ικανότητα σου, να σκαρφαλώνεις, να τοποθετείς ασφάλειες, σου προσφέρει την απόλυτη σιγουριά απο τις δικές σου κινήσεις απο την δίκη σου ικανότητα αλλά και του σχοινοσυντρόφου σου. Εδώ φαινομενικά είναι πιο εύκολο το σκαρφάλωμα αφού τραβάς με το ζουμαρ τα σχοινιά αλλά είναι πολύ πολύ πιο επικίνδυνο να ξεκολλήσει ή να κοπεί ένα σχοινί, ειδικά τώρα τον χειμώνα. Σήμερα εδώ σκαρφαλώνω με την ψυχή στο στόμα, κάθε λίγο σκέφτομαι ότι κάποιο σχοινί θα φύγει, θα ξεκολλήσει, θα κοπεί.
 
Υπάρχουν στιγμές που φαντάζομαι τι θα συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση. Δεν ντρέπομαι να το πω γιατί το σκέφτηκα και ποτέ δεν γράφω κάτι που δεν ένιωσα ή κάτι που δεν σκέφτηκα, κοιτάζοντας κάτω το χάος αρχίζω να σκέφτομαι την 8 μηνών εγγονή μου Ίριδα και να περνά απο το μυαλό μου ότι αν συμβεί αυτό δεν θα με γνωρίσει ποτέ δεν θα με καταλάβει ποτέ στην ζωή της. Τόσο αρνητικές σκέψεις ίσως να μην έχω ξανακάνει σε κάποιο βουνό, ως τώρα, όπως εδώ.Το πεδίο που σκαρφαλώνουμε είναι ίδιο με το yellow band στο Έβερεστ, εδώ όμως πρόκειται για 4 φορές μεγαλύτερης διαρκείας τραβέρσες πάγου, βράχων, με τα ίδια πάντα επισφαλή σχοινιά, συνθέτουν την συνέχεια του σαθρού και επισφαλές πεδίου. Πέτρες πέφτουν απο ψηλά απο τους προπορευόμενους. «Rocssss» ακούς από ψηλότερα, είναι η λέξη, ο ήχος που σου συνιστά να προφυλαχτείς, να κοιτάξεις πάνω να δεις αν έρχεται πάνω σου κάποια πέτρα ή να φιλήσεις την ορθοπλαγιά και να προσευχηθείς να είσαι τυχερός ώστε να μην σε πετύχουν οι πέτρες.
 
Ατελείωτη ανηφόρα, στο ίδιο πάντα πεδίο, μετά απο 4.5 ώρες και αφού περάσω ένα τελευταίο αρκετά όρθιο, επικίνδυνο, βράχινο πέρασμα βλέπω το camp II (6.600μ). Εδώ τοποθετούμε την σκηνή μας, την δένουμε με πολλά σχοινιά γιατί είναι πάνω σε ένα βραχινο φρύδι που και από τις δυο μεριές χάσκει το χάος και το πλάτος του φρυδίου ίσα που χώρα την σκηνή. Πίσω μας, αν απλώσεις το χέρι σου, ξεκινά το Chimney και μετά πιο πάνω είναι το γνωστό σημείο Black pyramid.
 
Κοιμόμαστε στην σκηνή των δυο ατόμων εγώ και δυο Sherpa που βρέθηκαν εκεί καθώς δεν υπάρχει χώρος για να τοποθετηθεί άλλη σκηνή. Υπάρχουν ακόμα δυο σκηνές, η μια με τους δυο Αμερικάνους και η άλλη με τον Αλί τον Πακιστανό και τον John τον Ισλανδό όπου εκει κοιμήθηκε και ο Mattia.Η νύκτα δύσκολη, 6.600μ υψόμετρο, αλλά και γιατί βρίσκομαι στο πλάι της σκηνής και όχι στην μέση και έτσι ακουμπώ το παγωμένο πανί της στους -31c.
 
16 Ιανουαρίου, 28η ημέρα της αποστολής.
 
Όλοι αποφάσισαν να επιστρέψουν στο Bc, για μένα ήταν η 6η νύκτα πάνω απο τα 6.000m (ικανοποιητικός εγκλιματισμός) όμως ήθελα να περάσω το πέρασμα του chimney και μετά να επιστρέψω στο BC. Ήμουν όμως εντελώς μόνος και αποφάσισα να επιστρέψω και εγώ στο BC. H επιστροφή το ίδιο δύσκολη και περίεργη με άφθονες μικρές πέτρες να πέφτουν προς τα πάνω μου, λίγο πριν το camp I μια μεγάλη πέτρα με κτύπησε στο δεξιό μου μπράτσο και μου άνοιξε μεγάλη τρύπα στην
πουπουλένια στολή μου.
 
Ευτυχώς το παχύ στρώμα απο πούπουλο λειτούργησε ως αποσυμπιετής της δύναμης της πέτρας. Φθάνοντας στο camp Ι η όμορφη και πάντα χαμογελαστή Ταμάρα, καθώς πολυμήχανη είναι, παίρνει το μαντήλι μου και μου δένει το μπράτσο μου ώστε να σταματήσω να χάνω πούπουλο. Είναι 4 το απόγευμα και ξεκινούμε για το ABC εγώ, η Ταμάρα και ο συμπαθέστατος Αλεξ από την Ρουμανία. Πίσω μας έρχονται ο χιλιανός JP και ο αρχηγός μας ο Ισπανός Sergio. Ξεκινάω τα ραπέλ, είμαι πάντα τόσο προσεκτικός, το δορυφορικό μου τηλέφωνο κτυπά, σταματώ να απαντήσω γιατί ξέρω ότι είναι ο γιος μου και θέλω πολύ να μάθω αν έφθασαν στην κορυφή οι Νεπαλέζοι, χάνω αρκετό χρόνο εκεί και δεν καταφέρνω να μιλήσω μαζί του. Συνεχίζω σιγά σιγά, ενώ κάτω χαμηλότερα βλέπω την Ταμάρα και τον Αλεξ να προχωρούν για το ABC. Το τηλέφωνο ξανακτυπά, αποφασίζω να σταματήσω στο μπαλκόνι του Japanese για να μιλήσω με την ησυχία μου εκεί και όχι κρεμασμένος στα σχοινιά. Φθάνω και αμέσως πίσω μου βλέπω τον εξαιρετικό φωτογράφο άνθρωπο και ορειβάτη Oswald Rodrigo Pereira ο οποίος με φωτογραφίζει και αμέσως πιάνω το δορυφορικό και καλώ τον γιο μου ο οποίος μου λέει: «Μπαμπά μου σταμάτησαν δέκα μέτρα πριν την κορυφή οι Νεπαλέζοι για να έρθουν και οι υπόλοιποι για να ανέβουν όλοι μαζί». «Yes, Yupiii, τα κατάφεραν» λέω στον Oswald που βρίσκεται μπροστά μου. Ταυτόχρονα κοιτάζω πίσω την τεράστια παγωμένη ανατολική ορθοπλαγιά και…. ένας συρτός μακρύς θόρυβος έρχεται, ακούγεται ενα βουητό και μεγαλώνει, βλέπω δυο μικρά αντικείμενα να κυλούν στην ορθοπλαγιά και πίσω ένα σώμα ορειβάτη να κατρακυλά, να φέρνει τούμπες, να κτυπά ατελείωτα στην παγωμένη πλαγιά, είναι τρομερά μεγάλη η ταχύτητα που έχει αναπτύξει. «Ω θεεε μου, Θεέ μου», παγώνω!! Ταυτόχρονα το δορυφορικό μου τηλέφωνο είναι ακόμα στο αυτί μου και πίσω στην Ελλάδα ο γιος μου τα ακούει όλα αυτά. «Ο Mattia είναι, όχι πάει ..πάει ..γιατί …»..
 
Φοράει κόκκινο κοστούμι και φαντάζομαι ότι είναι ο Mattia.
Ο Osvaldo φεύγει σφαίρα για κάτω να τον συναντήσει στην βάση.
Εκείνη την στιγμή φθάνει και ο Jp, του λέω «ο Mattia το και το». Φεύγει και αυτός σφαίρα κάτω, εγώ καλώ στον ασύρματο τον Dawa,
«Dawa αυτό και αυτό συνέβει»
«Ηρέμησε Antonio, ηρέμησε» !!
«Τι χρώμα κοστούμι φορά;» με ρωτάει, του απαντώ «κόκκινο,
μάλλον ο Mattia είναι» του λέω.
«Οκ, φύγε κάτω Antonio, φύγε κάτω τώρα και κρατά με ενήμερο να δω τι θα κάνω».
 
Αρχίζω να κάνω βιαστικά rappel, αλλά προσέχω πάντα, τώρα μου φεύγει και το ένα γκραμπον μου, λίγο με νοιάζει γιατί στην ακρίβεια το γκραμπον μένει στο πόδι μου αλλά χάνω το μπροστινό σιδεράκι που το κρατά στην μπότα μου όποτε το γκραμπον δεν λειτουργεί πια. Τώρα, ακούω απο τον ασύρματο τον Αλεξ να λέει στο κοινό μας δίκτυο «είμαι
απο πάνω του «δεν είναι Mattia είναι ο Sergio». «Ο Sergio;» αναρωτιέμαι. Συνεχίζω και ακούω απο τον Αλεξ: «είναι σακατευμένος αλλά ζει, αναπνέει λίγο,
στείλτε ελικόπτερο τώρα» συνεχίζει. Ο Dawa αρχίζει τις επαφές με τον Πακιστανικό στρατό (εδώ δεν υπάρχουν ιδιωτικές εταιρείες πετάνε μόνο τα ελικόπτερα του στρατού). Τώρα ακούω τον Αλεχ στο ασύρματο να λέει : «Sergio, please stay with us please we are all here for you».
 
Φθάνω επιτέλους και εγώ εκεί στέκομαι απο πάνω του βλέπω το πρόσωπο του δεν θέλω και δεν μπορώ να σας περιγράψω περισσότερα για το πως ήταν όμως θυμάμαι, την ίδια ακριβώς εικονα, όταν βρισκόμουν με την Πόπη στις Alps de Ecrins, το 2018, στην Γαλλία, όταν δυο κοπέλες Γαλλίδες δεμένες σχοινοσύντροφια γλίστρησαν και έπεφταν έπεφταν πάνω στην παγωμένη ορθοπλαγιά πέρασαν απο δίπλα μας με φοβερή ταχύτητα και περνούσαν απο τα μπαλκόνια των seraks και εμείς απο πάνω βλέπαμε την τρελή τους πορεία προς τα κάτω. Τότε είχα φθάσει απο τους πρώτους κοντά στις δυο κοπέλες και η εικονα ήταν η ίδια με αυτήν του αγαπημένου μας Sergi. Τότε 7 ελικόπτερα ήρθαν το ένα μετά το άλλο και περισυνέλεξαν τα θύματα και τους φίλους των κοριτσιών. Είναι μια ιστορία που ποτέ δεν δημοσιοποίησα γιατί η όποια βοήθεια μου ήθελα να μείνει μυστική.
 
Το κάνω τώρα όμως σε αυτήν την δεδομένη στιγμή γιατί ήρθε στην μνήμη μου και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.
Ο Dawa μας λέει ότι δεν μπορεί σήμερα να έρθει ελικόπτερο παρά αύριο γιατί έτσι του λένε οι πακιστανικές αρχές. Τότε άμεσα τηλέφωνο στο γιο μου, Γιάννη μου, και του λέω πάρε τώρα την global rescue στην Αμερική, πες τους ότι είμαι εγώ που έχω ασφάλεια να έρθουν αμέσως. «Δεν γίνεται αυτό μπαμπά μου» μου απαντά ο Γιάννης. «Ωραία πες τους να έρθουν τώρα θα πληρώςουμε όσο χρειαστεί» Τα παιδιά μου λένε
«Antonio stop, δεν αναπνέει πια!».
 
Μετά απο δυο ώρες ήρθε και ο γιατρός μας, ο εξαιρετικός Thomas απο την Σλοβενία, είχε νυκτώσει πια. Έκανε την διαδρομή μέσα στον παγετώνα απο το BC στο ABC σε 90 λεπτά, ενώ είναι τρεις ώρες, μαζί με τον ιρλανδο Noel. Με το που έφτασε, τρέχοντας έβαλε τα πόδια ανάμεσα στο ξαπλωμένο κορμί του Sergio άνοιξε τα ρούχα του και έβαλε το αυτί του στο στήθος του.
 
Τον κοιτούσαμε όλοι με αγωνία και περιμέναμε να μας πει κάτι, κάτι, κάτι που θα έχει μέσα την λέξη ζωή, ότι αναπνέει, ότι θα ζήσει. Μάταια όμως, ο Thomas σήκωσε το κεφάλι και μας κοίταξε όλους: «Νο, finish, No option».
 
Τότε σταθήκαμε όλοι απο πάνω, τον ακούμπησαμε και ένας-ένας από εμας κάτι είπε στο αυτί του Sergi. Τότε αρχίσαμε να κλαίμε, να κλαίμε και αγκαλιάζαμε σφικτά ο ένας τον άλλον. Τον βάλαμε σε ένα στρώμα και τον δέσαμε γύρω γύρω με ένα σχοινί και μετά τον μεταφέραν οι γενναίοι και ακούραστοι σερπα στο BC. Στην επιστροφή μέσα στο παγετώνα, στο απόλυτο σκοτάδι, σταμάτησα και ρώτησα τον Thomas
 
«Aν ερχόταν ελικόπτερο άμεσα θα ζούσε;» μου απάντησε: «όχι, Antonio, όχι, το σώμα του είναι σαν jel καμμία ελπίδα, δυστυχώς».
 
O Sergio Mingote ήταν πιο έμπειρος απο όλους μας, το βιογραφικό του:
 
11 πετυχημένες κορυφές πάνω απο τα 8.000μ μέσα σε αυτές και το K2. Όλες χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο, χωρις sherpa. Πολλές βορεινές διαδρομές στις Άλπεις, μαραθώνιους δρόμους κάτω απο τρεις ώρες, σπουδαίος αναρριχητής βράχου, αθλητής ultra marathon και τόσα, τόσα αλλά.
 
Έτσι είναι τα βουνά, σου προσφέρουν ατελείωτη ευτυχία αλλά πάντοτε παραμονεύει και ο όλεθρος.
 
Τώρα έχουμε ακόμα ένα πολύ σπουδαίο λόγο να φθάσουμε στην κορυφή, για τον Sergi μας.
Συνεχίζεται..
 
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
 
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
ΠΛΑΙΣΙΟ – PLAISIO
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα
Nutrilab.gr
Cross Train Center – CTC
theSPEAKERS
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

17 Ιανουαρίου, 29η ημέρα της αποστολής.

Ημέρα περισυλλογής σκέψεων και ερωτηματικών, τι έφταιξε, τι θα μπορούσε να γίνει…;
 
Μια μικρή σεμνή τελετή πραγματοποιήσαμε αργότερα παρουσία του, στην μνήμη του αδικοχαμένου Sergi. Δυο ολοκαίνουργια ελικόπτερα του στρατού φθάνουν στο BC (εδώ στην περιοχή για λόγους ασφαλείας πετούν πάντα δυο ελικόπτερα ώστε να επιτηρεί το ένα το άλλο).
 
Κατεβαίνουν ο γενικός Αρχηγός του Στρατού της περιοχής και ο υπαρχηγός, συζητούμε μαζί τους. Έχουν την καλοσύνη, σαν καλοί οικοδεσπότες που είναι, να μας προσφέρουν φρούτα και ένα καταπληκτικό τοπικό γλυκό.
 
Η αρχή της ανθρώπινης φύσης επαναλαμβάνεται: «μόνο όταν σου λείψει κάτι μπορείς να εκτιμήσεις την αξία του» (έχουμε 30 μέρες να φάμε ένα φρούτο, ένα λαχανικό). Το αποτέλεσμα γνωστό: «τα ωραιότερα φρούτα που έχω φάει στην ζωή μου, όχι κάτι ιδιαίτερο ένα μικρό μήλο και ένα μανταρίνι ,αλλά πράγματι τα ωραιότερα..».
 
Τα ελικόπτερα αποχωρούν μαζί με τον Sergi όπου αργότερα τις επόμενες ημέρες οι αρχές θα προωθήσουν την σωρό του στην οικογένεια του στην Ισπανία.
 
18η Ιανουαρίου, 30η ημέρα της αποστολής.
 
Απο χθες βράδυ έχουν καταφτάσει οι ήρωες της πρώτης χειμερινής ανάβασης στο K2. Στα ζυγωματικά τους έντονα τα σημάδια από τα κρυοπαγήματα. Τους αγκαλιάζουμε και τους συγχαίρουμε. Παρά την πολύ μεγάλη επιτυχία τους παραμένουν σεμνοί, ταπεινοί, λιγομίλητοι, απόδειξη -εκτός όλων των άλλων φυσικών προτερημάτων αυτής της φυλής- και της μεγαλοσύνης της!!! Να τονίσουμε ότι σύμφωνα με δήλωση των ίδιων όλοι χρησιμοποίησαν οξυγόνο εκτός απο το Nims.
 
Πολλές συζητήσεις μαζί τους για το τι συνάντησαν εκεί πάνω, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Ο καιρός τους έκανε μια μεγάλη χάρη, η 16η Ιανουαρίου 2021 ήταν μια πολύ καλή μέρα με σχεδόν μηδενικό αέρα και θερμοκρασίες που δεν ξεπέρασαν τους -40c ,σύμφωνα με τα δελτία.
 
Όμως, ο Ίδιος ο Mingma G μου είπε, ότι κατά την γνώμη του, έχει πολύ περισσότερο κρύο, ίσως και -58c, τουλάχιστον την πρώτη ώρα που ξεκίνησαν ,μετά ήταν καλύτερα.
 
19 Ιανουαρίου, 31n ημέρα της αποστολής.
 
Η κυβέρνηση του Πακιστάν αποφάσισε να παραλάβει με μεγάλο στρατιωτικό ελικόπτερο από την θέση Κονκόρντια- 4 ώρες περπάτημα απο εδώ- τους 10 ηρωικούς sherpa μαζί με τα πράγματα τους και να τους μεταφέρει κατευθείαν στην Skardu, (γλιτώνουν 5 ημέρες περπάτημα μέσα στο παγετώνα) όπου μετά απο κάποιων ημερών εκδηλώσεων και τοπικών τελετών προς τιμήν τους στην Skardu, θα μεταβούν στο Ισλαμαμπάντ και θα δεξίωθούν στο προεδρικό Μέγαρο απο τον ίδιο τον πρωθυπουργό και το πρόεδρο της δημοκρατίας του Πακιστάν.
Όσο και αν φαίνεται εντυπωσιακό, προσωπικά το θεωρώ απόλυτα δίκαιο και λογικό, γιατί και τα επιτεύγματα της ορειβασίας πρέπει να τυγχάνουν τέτοιας αναγνώρισης και επιβράβευσης, γιατί στην ζωή η επιβράβευση δεν δικαιώνει και ανταμοίβει μόνο την προσπάθεια και την επιτυχία της αλλά ανοίγει διάπλατα τους δρόμους για νέα επιτεύγματα και ταυτόχρονα παρακινεί, εμπνέει και τους άλλους να προσπαθήσουν για κάτι περισσότερο, για κάτι μεγαλύτερο!!!
20-21 Ιανουαρίου, 31η -32η ημέρα της αποστολής.
 
Παραμένουμε στο BC, ο καιρός είναι πολύ κακός, θυελλώδεις άνεμοι πνέουν στην κορυφή με ταχύτητα 180km την ώρα, οι θερμοκρασίες φθάνουν και ξεπερνούν τους -65c. Aναζητούμε περιμένουμε την βελτίωση του καιρού. Μετά την απώλεια του Sergi, αλλά και τριών αποχωρήσεων, είμαστε πια 14 άτομα και 10 Sherpa.
 
Οι γενικός αρχηγός της αποστολής Dawa, μέσω του Ολλανδού συνεργάτη του, Arnold -πάντα χαμογελαστός και ευδιάθετος – μας ανακοινώνει ότι στην τελική προσπάθεια για την κορυφή δεν θα πάρουν όλοι μέρος, θα υπάρξουν περιορισμοί. Όποιος απο μας δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί σε ένα συγκεκριμένο χρόνο, απο το ένα camp στο άλλο, για την δίκη του ασφάλεια θα πρέπει να μην συνεχίζει αλλά να υποχωρεί, να επιστρέφει στο BC και τούτο γιατί αν κάποιος απο εμάς εξαντληθεί και δεν μπορεί να συνεχίσει, κινδυνεύει να χάσει την ζωή του. Διάσωση σε αυτές τις συνθήκες και μάλιστα τόσο ψηλά δεν υπάρχει.
 
Συνεπώς πρέπει όλοι να μετρήσουμε σωστά τις δυνάμεις μας και να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε ή θα σταματήσουμε την προσπάθεια.
 
Η άποψη μου είναι ότι και οι 14 θα συνεχίσουμε κανονικά.
 
Αναμένουμε πάντα την βελτίωση του καιρού.
Φίλες και φίλοι, ότι και αν μας συνέβει, οποίες δυσκολίες αντιμετωπίσαμε και θα αντιμετωπίσουμε, ήταν και είναι εκ των προτέρων γνωστές. Προσωπικά, ήρθα εδώ με μια δυνατότητα, να φθάσω στην κορυφή αλλά ταυτόχρονα να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα όπως έφυγα. Μαζί θα προχωρήσουμε και μαζί και θα τα καταφέρουμε.
 
Σας ευχαριστώ πολύ για την αμέριστη υποστήριξη και αγάπη σας.
 
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
 
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa Kikizas
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
plaisio.gr
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου
Nutrilab
Cross Train Center – CTC
TheSpeakers
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

22,23,24,25 Ιανουαρίου

34η ,35η ,36η, 37η ημέρα της αποστολής

 

«Η Νίκη συχνά δεν είναι άμεση και σπάνια έρχεται πάνω στην αποκορύφωση του θάρρους ,αυτό που νομίζω όμως ότι συμβαίνει πάνω στην αποκορύφωση του θάρρους, είναι η απελευθέρωση.Η απελευθέρωση που έρχεται με την επίγνωση ότι κανένα εμπόδιο ή δύναμη στην γη δεν μπορεί να σε νικήσει, ίσως γιατί το μόνο πράγμα που δεν θα ήθελες να σε αφήσει ποτέ είναι το ακατάβλητο πνεύμα σου και πως τελικά το θάρρος των πράξεων σου είναι αυτό που κινεί τα πράγματα και που κάνει τα αδύνατα δυνατά!!»
 
Όλες αυτές τις τελευταίες μέρες περιμένοντας ένα παράθυρο καλύτερου καιρού σκέφτομαι διαρκώς τα παραπάνω λόγια προσπαθώντας να παραμείνω πιστός στο θέλημα μου, πιστός στο λόγο, στην αιτία που βρίσκομαι εδώ. Η πάλη με την ίδια μου την ύπαρξη ξανά, καλά κρατεί, αλλά η νίκη σχεδόν ποτέ δεν είναι άμεση και η υπομονή είναι μέρος αυτής.
 
Προχθές βράδυ ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω με τους Πακιστανούς Ali Sadpara,τον γιο του Sajid Sadpara
και τον εξαίρετο και πάντα χαμογελαστό John Snorri από την Ισλανδία. Δεν το έκανα όμως γιατί όλα τα μέλη της αποστολής θεωρούσαν ότι είναι πολύ μικρό το παράθυρο και η συγκεκριμένη προσπάθεια είναι πολύ επικίνδυνη, έτσι δεν ήθελε να με ακολουθήσει κανείς.
 
Το σχέδιο τους, προέβλεπε αναχώρηση προχθές το βράδυ στις 21.00 και κατευθείαν προώθηση στο low camp 3 στα 7.100m, μια ολονύκτια ανάβαση 17-18 ωρών. Μετά από 4-5 ώρες ξεκούραση εκεί, θα ξεκινούσαν χθες το απόγευμα για την κορυφή με στόχο να βρίσκονταν εκεί σήμερα στις 6.00 το πρωί. Αργότερα ο άνεμος θα δυνάμωνε στα 50 km την ώρα και η αίσθηση της θερμοκρασίας θα ήταν -65c. Συνεπώς, ήταν οριακό αν θα προλάβεναν.
 
Έγιναν πολλές συζητήσεις προχθές το βράδυ μεταξύ των αρχηγών Dawa και του Ολλανδού Armont οι οποίοι δεν ήταν σύμφωνοι στο να ξεκινήσω, δεν έρχονταν ούτε κάποιος Sherpa μαζί μου. Το ραντεβού μας ήταν στην 21.00. Η ώρα περνούσε και τα τηλέφωνα με την οικογένεια μου ,τον Κώστα Γαβριηλ, τον μετεωρολόγο μας συνεχίζονταν. Ο Dawa (ο γενικός αρχηγός της αποστολής μας, έχει στο παλμαρέ του και τις 14 x 8.000m) στην προσπάθεια του να με συγκρατήσει μου είπε «Αν πας και ανέβεις θα είναι η μεγαλύτερη διαφήμιση για την εταιρεία μου, SST,
ίσως και να τα καταφέρεις, όμως για μένα 100% θα χάσεις κάποια δάκτυλά χεριών ή ποδιών ή την μύτη σου, επίσης αν την γλυτώσεις και πάθεις μόνο ελαφριά κρυοπαγήματα για τα επόμενα δυο χρόνια θα πρέπει να ξεχάσεις το πρόγραμμα σου για το 14×8.000m».
 
Το τελευταίο τηλεφώνημα απο την οικογένεια μου ήταν σαφές : «Εφόσον δεν σε ακολουθεί κανείς δυτικός η sherpa μόνος σου δεν πας πουθενά».
 
Κοιμήθηκα και σκεφτόμουν συνέχεια τα παιδιά ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα τα καταφέρουν. Οι Πακιστανοί, πατέρας-γιος,αλλά και ο John είναι εξαιρετικά γρήγοροι στην κίνηση και πολλοί δυνατοί ορειβάτες. Ήμουν με τον
Ali στο Makalu το 2018 και στο Dhaulagiri το 2019, τον γνωρίζω πολύ καλά, ίσως είναι οι καλύτεροι Πακιστανοί ορειβάτες αυτή τη στιγμή.
 
Φυσικά πάντα σκεφτόμουν ότι εγώ μπορεί να μην ήμουν ικανός να τους ακολουθήσω. Στην ομάδα υπήρχαν ακόμα ένας Καναδός κινηματογραφιστής, o Ellia και  τρεις βοηθοί του, ένας Sherpa Pasang Sherpa και δυο Πακιστανοί ορειβάτες ο Fazal Ali και Jalal. Τελικά σε μια καταπληκτική προσπάθεια δύναμης θάρρους και υψηλής αυτοπεποίθησης έφθασαν μόνο οι τρεις τους στο camp 3 χθες το μεσημέρι, ενώ το συνεργείο για την ταινία σταμάτησε στο camp II. Οι τρεις τους ξεκουράστηκαν για λίγο και περίμεναν το απόγευμα για να ξεκινήσουν, όμως ο αέρας δυνάμωσε νωρίτερα από ότι περίμεναν και η κατάσταση έγινε πολύ δύσκολη, έτσι δεν ξεκίνησαν ποτέ .
 
Σήμερα ήμουν στην κεντρική σκηνή τους από τις 7.30 το πρωί και είχα, μέσω ασυρμάτου, επικοινωνία μαζί τους. Μου είπαν ότι φυσάει πολύ και ότι επιστρέφουν όλοι πίσω στο BC.
Φίλες και φίλοι, σε μια αποστολή 8.000μ και ιδιαιτέρως τώρα τον χειμώνα η επιτυχία της κρίνεται σε πολλές μικρές λεπτομέρειες και χρειάζεται, εκτός από τον καλύτερο προγραμματισμό και την ανάλογη προετοιμασία και αρκετή τύχη. Εκείνο όμως που απαιτητέ περισσότερο είναι το ψυχικό σθένος, το ακατάβλητο πνεύμα σου να παραμένει ψηλά ώστε να περιμένεις, να περιμένεις μέχρι να δικαιωθείς.
Θυμάμαι την άνοιξη του 2018 στο Kangchenjunga,8.586m, είμασταν εκεί 44 ορειβάτες από 20 και πλέον χώρες.Περιμέναμε πάνω από 20 μέρες να έρθει το πολυπόθητο παράθυρο, στις 25 Μαΐου θα ξεκινούσαν οι μουσώνες και η σεζόν θα τελείωνε. Το βουνό είχε να σκαρφαλωθεί 3 ολόκληρα χρόνια,έγιναν δυο τελικές προσπάθειες που σταμάτησαν στα 8.000 μ, έτσι εγκατέλειψαν περισσότεροι απο τριάντα ορειβάτες.
Θυμάμαι ότι συνιστούσα σε όλους υπομονή ,υπομονή τελικά είχαμε την τύχη δυο Έλληνες (Φώτης Θεοχάρης), ένας Ιταλός και 8 Ινδοί και κάποιοι ακόμα sherpa,στις 22 Μαΐου, σε μια ιστορική ανάβαση, να φθάσουμε στην κορυφή.
Τα λόγια του αείμνηστου πατέρα μου έρχονται και πάλι στο μυαλό μου. «Το σύκο αν το κόψεις πριν την ώρα του θα γεμίσουν τα χέρια σου γάλατα και μόνο φαγούρα θα έχεις, αν περιμένεις όμως αυτό θα πέσει μόνο του στα χέρια σου και τότε θα απολαύσεις γλύκα και μόνο γλύκα».
 
Φίλες και φίλοι, σας ευχαριστώ για την αμέριστη υποστήριξη και αγάπη σας, είμαστε όλοι μαζί !!!
 
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa Kikizas
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
plaisio.gr
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου
Nutrilab
Cross Train Center – CTC
TheSpeakers
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

26,27,28 Ιανουαρίου 2021

38η,39η, 40η ημέρα της αποστολής

«Η ζωή μας στην κατάψυξη συνεχίζεται».
Τα δελτία καιρού είναι σαν τις θρησκείες, διαφέρουν μεταξύ τους, συμφωνούν όμως σε κάτι, όλες ζητούν από τους πιστούς τους πίστη και αφοσίωση και υπόσχονται ότι ο θεός κάθε θρησκείας θα είναι ανταποδοτικός σε κάθε πιστό και θα ικανοποιήσει τις επιθυμίες του.
Εκεί που συμφωνούν μέχρι σήμερα τα δελτία καιρού είναι η κακοκαιρία η οποία συνεχίζεται.
Τα μέλη της αποστολής συμβουλεύονται διαφορά μοντέλα που κάποια μας δίνουν μια μέρα καλού καιρού κάποια αλλά όχι, όταν όμως έχει κακοκαιρία όλα τα μοντέλα συμφωνούν μεταξύ τους και εμείς παραμένουμε πιστοί σε όλες τις «θρησκείες» και παραμένουμε στο BC
περιμένοντας να ανταποδώσουν την επιθυμία μας. Πιο συγκεκριμένα, δύο μέρες καλού καιρού, δύο μέρες όπως ήταν η 15η και 16η Ιανουαρίου που ανέβηκαν οι Sherpa. Δηλαδή, αέρα μέχρι 20km και θερμοκρασία μέχρι -50c.
Όμως, σπάμε την απραξία μας με μια βόλτα κάθε μέρα, βόρεια, προς το ABC ή η νότια προς το BC του Broad Peak. Δύο ώρες περπάτημα είναι η καλύτερη συνταγή για να μείνει κάποιος ενεργός και κυρίως να διατηρήσει τον εγκλιματισμο του.
Μέσα σε όλα αυτά εμείς εδώ έχουμε ένα σημαντικό πλεονέκτημα, αντίθετα με όλους τους άλλους που ζουν στις πόλεις, δεν παίρνουμε καμμία προφύλαξη για το Covid 19 και μάλιστα τον έχουμε ξεχάσει γιατί κανείς μας δεν έχει Covid 19 και κανείς μας δεν έρχεται σε επαφή -εδώ που βρισκόμαστε -με κανέναν απο τον έξω κόσμο.
Έτσι αν και δεν είμαστε μεταξύ μας τόσοι γνωστοί και ιδιαιτέρως με το προσωπικό της κουζίνας που αποτελείται απο 7 Πακιστανούς και τον Captain (Liaison officer) Nadeem Mayo (εξαιρετικό και έντιμο άνθρωπο μόλις 26 χρόνων ), παρόλο που είναι η πρώτη φορά που τους συναντώ στην ζωή μου τους νιώθω τόσο δικούς μου ανθρώπους ,τους αγαπώ στα αλήθεια, έτσι έχω την χαρά να τους αγκαλιάζω κάθε μέρα, κάθε μέρα να τους λέω ποσό σημαντικοί είναι για μας που μας προσφέρουν φαγητό πρωί μεσημέρι βράδυ και αγόγγυστα, μέσα σε αυτές τις τόσο σκληρές συνθήκες, φέρνουν τουλάχιστον 17 σάκους, σύνολο 500 κιλών πάγο, στην πλάτη, κάθε μέρα, από τον παγετώνα. Τον βάζουν σε κομμάτια στο τεράστιο καζάνι για να λιώσει ο πάγος ώστε όλοι εμείς να έχουμε νερό να πιούμε, να μαγειρέψουν με αυτό το νερό και μετά να πλένουν όλα τα σκεύη της κουζίνας και τα δικά μας. Μια πολλή σκληρή δουλειά που ξεκινά στις 6.00 το πρωί και τελειώνει στις 9 το βράδυ .
Είναι όλοι τους Ήρωες και τους ευχαριστώ απο καρδιάς. Είμαστε πια όλοι μια οικογένεια.
μια οικογένεια απο 17 χώρες. Μπορεί να έχουμε διαφορετικές συνήθειες, μπορεί να πιστεύουμε σε διαφορετικούς θεούς, όμως κάθε μέρα δίνουμε σφικτές χειραψίες ή δίνουμε σφικτές αγκαλιές και φιλιά. Είναι τόσο όμορφο όλο αυτό.
Κοιτάζω τα ειλικρινή μάτια αυτών των απλών ανθρώπων, όλοι τους μου εύχονται και το πιστεύουν να φθάσουμε στην κορυφή .
Αυτό περιμένουμε αυτό θέλουμε και εμείς τόσο πολύ !
Φίλες και φίλοι σας ευχαριστώ για την αμέριστη υποστήριξη και αγάπη σας.
Ναι, είμαστε όλοι μαζί !
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa Kikizas
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
plaisio.gr
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου
Nutrilab
Cross Train Center – CTC
TheSpeakers
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου
 

29 Ιανουαρίου 2021

41η ημέρα της αποστολής.

 
8.00 το πρωί .
Οι κακές συνθήκες που επικρατούν στην κατασκήνωση δεν μας βοήθησαν πολυ στην επικοινωνία μας με τον Αντώνη. Γιαυτό και το βίντεο είναι από τις προηγούμενες μέρες όπου μας ηρθε τωρα, η κατάσταση στην κατασκήνωση βάσης είναι μέχρι και σήμερα όπως φαίνεται στο βίντεο, περιμένουμε ένα “παράθυρο” καιρού για την μεγάλη προσπάθεια.

1 Φεβρουαρίου 2021

44η ημέρα της αποστολής

«Η μεγάλη μέρα έφθασε»

 

Φίλες και φίλοι, μια από τις μεγαλύτερες περιπέτειες της ζωή μου συνεχίζεται και μάλιστα κορυφώνεται αφού η μεγάλη μέρα, που τόσο περίμενα, έφθασε. Αύριο, 2 Φεβρουαρίου, ξεκινάμε την προσπάθεια μας για να φθάσουμε στην κορυφή του K2, 8.611m.
Το σχέδιο μας είναι το ακόλουθο:
2 Φεβρουαρίου, Camp 1, 6.050m,
3 Φεβρουαρίου, camp 2, 6.600m,
4 Φεβρουαρίου πέρασμα απο το Chimney και Black pyramid και άφιξη το μεσημέρι στο Camp 3, 7.400m. Aν μέχρι εκεί όλα έχουν πάει καλά θα ξεκουραστούμε για λίγες ώρες και στις 18.00 ή και λίγο αργότερα θα ξεκινήσουμε για την μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ίσως μέρα της ορειβατικής μας ζωής …Δεν ξέρουμε που θα καταφέρουμε να φθάσουμε και τι θα αντιμετωπίσουμε. Εκείνο που μας λέει ο μετεωρολόγος μας Κωστας Γαβριηλ, είναι ότι ο αέρας θα είναι μέχρι 20km
και η θερμοκρασία -46c αλλά το chill factor ίσως φθάνει τους -58c.
Αν καταφέρουμε να περάσουμε το Bottle Neck θα ακολουθήσει η πολυπόθητη κορυφή το πρωί της 5ης Φεβρουαρίου, θα πρέπει όμως την ίδια μέρα να επιστρέψουμε στο camp 2 γιατί στις 6 του μηνός το πρωί θα ξεκινήσει και πάλι η κακοκαιρία.
Όλο αυτό θα είναι εξαιρετικά δύσκολο
αφού αυτή η τελευταία μέρα μπορεί να διαρκέσει και πάνω απο 24 ώρες.
Φίλες και φίλοι, απο την αρχή αυτής της αποστολής είμαστε όλοι μαζί ,τώρα όμως σας χρειαζόμαστε περισσότερο. Προσευχηθείτε για μας ώστε να είναι ο θεός μαζί μας, προσευχηθείτε και
στείλτε μας τις πιο θερμές ευχές σας, θέλουμε να επιστρέψουμε όπως φεύγουμε και οι θεοί του K2 να μας αφήσουν για λίγα λεπτά να ακουμπήσουμε την μυθική αυτή κορυφή τον χειμώνα. Μόνο για λίγα λεπτά. Δεν θα υπάρχει καμμία κατάκτηση, αν τα καταφέρουμε, αλλά μόνο μια μικρή επίσκεψη. Το K2 είναι πολύ ισχυρότερο απο εμάς, δεν μπορούμε να το κατακτήσουμε μόνο να το προσκυνήσουμε!!
Η ομάδα μου στην Αθήνα θα σας ενημερώνει με συνεχή updates στα social media, αφού θα τους ενημερώνω διαρκώς μέσω του δορυφορικού μου τηλεφώνου.
Το ξέρω το αισθάνομαι το νιώθω ότι είμαστε όλοι μαζί. Για αυτό:
«Πάμε αδέλφια να ανεβάσουμε την Ελλάδα στο 7ο ουρανό!!»
Ειλικρινά σας ευχαριστώ για όλα.
.
.
.
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
ΠΛΑΙΣΙΟ – PLAISIO
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Nutrilab.gr
Cross Train Center – CTC
theSPEAKERS
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

UPDATE

Ο Αντώνης βρίσκεται στο Camp 1 και ξεκουράζεται, ειναι καλά στη υγεία του. Έχει -27 μέσα στην σκηνή και ο αέρας είναι στα 20χλμ.
Θα επανέλθουμε με νεότερα σύντομα.

UPDATE!

Ο Αντώνης βρίσκεται στο low Camp 2 εξουθενωμένος αλλά με όρεξη για την συνέχεια. Μας περιέγραψε ότι η διαδρομή αυτή ήταν το δυσκολότερο πράγμα που έχει κάνει στην ζωή στους -32⁰ C καθώς επίσης δεν είχε sherpa μέχρι αυτό το σημείο.
Δυστυχώς εγκατέλειψαν 5 μέλη της ομάδας, ενώ άλλοι 9 συνεχίζουν και μέσα σε αυτούς είναι και ένας Έλληνας, όπου είναι και μεγαλύτερος σε ηλικία!

UPDATE

Camp 3 7440m
Οι μισές σκηνές καταστράφηκαν με αποτέλεσμα επτά άτομα να τοποθετηθούν σε μία σκηνή καθιστώντας τρομερά δύσκολη την ξεκούραση τους για την τελική προσπάθεια.
Πέντε σέρπα έχουν πάθει κρυοπαγήματα και αμφιβάλλετε αν θα συνεχίσουν προς τα πάνω. Ο Αντώνης νιώθει εξαιρετικά δυνατός και πανέτοιμος για την τελική προσπάθεια μένει να ξεκαθαριστεί αν αυτό θα γίνει, λόγω του τρομερού ψύχους που φτάνει τους μείον 50 βαθμούς μιας και ήδη κινδυνεύει με κρυοπαγήματα.

Update

Ο Αντώνης αποφάσισε να μην συνεχίσει την προσπάθεια του για την κορυφή καθώς αυτή την στιγμή αντιμετωπίζει κρυοπαγήματα πιθανόν 3ου βαθμού στα δάχτυλα των ποδιών, καθώς επίσης ενημερώθηκε ότι ο καιρός αλλάζει και κάνει απαγορευτική την προσπάθεια του.
Συγκεκριμένα μας είπε:
” Έφτασα μέχρι εδώ με μεγάλη προσπάθεια ψυχική και σωματική. Οι περισσότεροι σερπα έχουν κρυοπαγήματα και προσπαθούμε όλοι να διορθώσουμε την ζημιά που έχει γίνει.
Δυστυχώς ο υπνόσακος μου είναι στο C2 και θα χρειαστεί να παραμείνω στα 7440μ όλο το βράδυ στους -38 C.
Από όλη την ομάδα έχουν ξεκινήσει 4 άτομα αλλά τα 2 επέστρεψαν λόγω του ψύχους.”
Για οτιδήποτε νεότερο θα σας ενημερώσουμε.

UPDATE

Ο Αντώνης έφτασε Camp 1 εξαντλημένος.
Περιμένουμε νέα για την κατάσταση των άκρων του. Θα διανυκτερεύσει σε αυτή την κατασκήνωση, και αύριο θα συνεχίσει για το Base camp.

UPDATE!

Ο Αντώνης βρίσκεται στο Camp 3.
Αναμένουμε νεότερα για την εξέλιξη της αποστολής.

UPDATE

Ο Αντώνης έφτασε στο Base Camp ασφαλής.
Εξετάζεται τώρα η κατάσταση των ποδιών του από τον γιατρό στην κατασκήνωση βάσης.
Θα επιστρέψουμε με περισσότερα νέα.

Update!

Ο Αντώνης μας είπε.
Αγαπητοί μου φίλοι ευχαριστώ για όλες τις ευχές σας σε όλα τα μέσα, δεν θα κατάφερνα ότι κατάφερα χωρίς εσάς.
Μόλις έφτασα στο base camp, οι πολύ καλοί μου φίλοι και μάγειρες της κατασκήνωσης, μου πρόσφεραν ζεστό τσάι.
Σας ευχαριστώ πολύ.

Update

Ο Αντώνης βρίσκεται στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο στο Skardu. Ακολουθούνται όλες οι διαδικασίες και τα Πρωτόκολλα για την πλήρη ανάρρωση του. Θα μείνει στο νοσοκομείο και σήμερα το βράδυ.
Αύριο θα ξεκινήσει για islamabad.
Περιμένουμε όλοι με ανυπομονησία αυτές τις ώρες που είναι ήρεμος να μας περιγράψει τις συγκλονιστικές μέρες που πέρασαν.
Αγαπητές μου φίλες, αγαπητοί μου φίλοι.
Καλησπέρα σας απο το Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν.
Είμαι καλά και επιστρέφω στη Αθήνα αύριο Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου στις 11.15 με πτήση της Air Qatar απο την Doha.
Αυτές τις ήμερες κατάλαβα γιατί οι αθλητές με γεμάτες εξέδρες αποδίδουν πολλαπλάσια απο ότι οι ίδιοι αθλητές σε άδειες,αυτές τις ημέρες κατάλαβα ότι τη θετική αύρα αυτών που σε σκέφτονται και νοιάζονται για σένα μπορεί να την αισθανθείς όσο μακριά και αν βρίσκεσαι από εκείνους που σου την στέλνουν και τέλος αυτές τις ημέρες κατάλαβα ποσό σπουδαίο, ποσό σημαντικό είναι να σε αγαπούν και ακόμα σπουδαιότερο να σου το δείχνουν, να σου το λένε.
Σας ευχαριστώ που ήσασταν μαζί μου, το
ένιωθα, το καταλάβαινα, ότι ήμασταν όλοι μαζί!
Σας ευχαριστώ πολύ για όλα!!!
Παρακάτω και στα επόμενα 2-3 post θα σας περιγράψω το τι συνέβη από τις 2 Φεβρουαρίου μέχρι σήμερα σε αυτήν την ανεπανάληπτη και αξέχαστη διεθνή αποστολή που είχα την τιμή να συμμετάσχω και που κόστισε την ζωή σε 2 σπουδαίους φίλους και συνορειβάτες μου.
Τον Sergio Mingote απο την Ισπανία ,τον Athana Skatof απο την Βουλγαρία και τους επίσης φίλους μου Μοχάμεντ Αλί Σαντπάρα από το Πακιστάν, Χουάν Πάμπλο Μοχρ από τη Χιλή και Τζον Σνόρι από την Ισλανδία που επίσημα μέχρι σήμερα αγνοούνται!
2 Φεβρουαρίου 2021
45η Ημέρα της αποστολής.
Η αγωνία ήταν στο κατακόρυφο, όλο το προηγούμενο βράδυ σκεφτόμουν την διαδρομή και τις δυσκολίες της. Επιτέλους ξημέρωσε και όλα ήταν έτοιμα για την εκκίνηση. Μίλησα στο δορυφορικό τηλέφωνο με την οικογένεια μου γέμισα με άφθονες ευχές και αισιοδοξία. Μετά το πρωινό ακολούθησαν οι πιο ζεστές αγκαλιές και ευχές από το υπέροχο προσωπικό της κουζίνας, τους Πακιστανούς δηλαδή, -Inshallah -Inshallah άκουγες ενώ σε έσφιγγαν στην αγκαλιά τους -ακολούθησε η καθιερωμένη προσευχή στο πέτρινο αυτοσχέδιο ναό των βουδιστών, ρίξαμε ρύζια στα κεφάλια μας και σταθήκαμε για ένα-δυο λεπτά ευλαβικά κοιτάζοντας την κορυφή του K2 μέσα από το φόντο των πολύχρωμων σημαιών των βουδιστών.
Ξεκίνησα με τον Noel Hanna 🇮🇪 ,τον Bernhard 🇩🇪 και τον Peter 🇧🇪,το κοίταγμα στο ρολόι για να υπολογίσουμε το χρόνο που θα μας πάρει για να φθάσουμε στο camp 1 ήταν απαραίτητο. Ένας καλός χρόνος θα ήταν 7.30 -8.00 ώρες γιατί οποίος θα έκανε περισσότερο χρόνο θα έπρεπε να υποχωρήσει στο BC, αφού αυτό θα ήταν ένδειξη ότι δεν είναι σε θέση να προχωρήσει παραπάνω, δεν θα είναι ικανοποιητικά γρήγορος, κινδυνεύει και θα πρέπει να γυρίσει πίσω.
Στην διαδρομή συνάντησα τον Elia τον Καναδό καμεραμάν, μαζί με τον Νεπαλέζο βοηθό του και με τράβηξε αρκετές φωτογραφίες. Φθάνοντας στο ABC μνήμες ,νωπές μνήμες απο το σημείο που κατέληξε ο άτυχος Sergi Mingote, μια μικρή στάση για να πιούμε λίγο τσαι δεν ήταν απλά επιθυμητό αλλά εντελώς απαραίτητο. Ίσως κάποιοι να νομίζουν ότι το κρύο απο μόνο του σε ενοχλεί, κρυώνεις δηλαδή, και αν ντυθείς καλά το θέμα θα λυθεί. Δεν είναι όμως έτσι, το ψύχος σε εξασθενεί σου προκαλεί δίψα και πείνα ώστε άμεσα να χρειάζεσαι να αναπληρώσεις τις θερμίδες που απότομα χάνεις. Ταυτόχρονα όμως, το μεγάλο υψόμετρο σου στέλνει μυνηματα ανορεξίας, όποτε πρέπει να βρεις την δύναμη να επιβάλλεις στο εαυτό σου κάτι να φας, κάτι να πιεις, ακόμα και αν δεν πηγαίνει κάτω.
Είναι, επίσης, δύσκολο γιατί όπως σκαρφαλώνεις πρέπει συνέχεια να βγάζεις το σακίδιο σου να βγάλεις το θερμό σου και να πίνεις ζεστό τσαι. Έτσι, αποφεύγεις να το κάνεις, συνεχώς το αναβάλεις και η κούραση και η εξάντληση αποτυπώνεται άμεσα στο σώμα και το μυαλό σου.
Ο Νόελ όπως αγχωμένο με βλέπει με το χρόνο, μου απαντά: «ξέχνα το περιορισμό του χρόνου Antonio, όσο κάνουμε, μην βιάζεσαι».
Μπήκαμε στα σταθερά σχοινιά, η πλαγιά είχε καλυφθεί απο περισσότερο και σκληρότερο πάγο από την τελευταία ανάβαση μας. Πήγαινα συνεχώς πρώτος. Φθάνοντας στο Japanese camp φάγαμε μισή σοκολάτα και ήπιαμε δυο φλιτζάνια τσαι. Τώρα πήγε πρώτος ο Βέλγος, ο Peter και σύντομα άρχισε να καθυστερεί, έτσι ο Νόελ από την Β.Ιρλανδία (9 φορές Έβερεστ ,Κ2 καλοκαίρι με την 4η φορά αλλά και 18 συνολικά κορφές – προσπάθειες και πετυχημένες -πάνω από τα 8.000m) φώναζε Antonio first ,Antonio first.
Έτσι σε κάποιο ρελέ ξανάπήγα πρώτος και μετά ακολουθούσαν ο Peter με τον Noel και τον Bernhard. Ανέβαινα αρκετά γρήγορα όμως σταδιακά έπεσε η απόδοση μου, ήταν φυσικό, είχαμε 17 περίπου μέρες μακριά από το μεγάλο υψόμετρο και ο εγκλιματισμός είχε αρχίσει να μειώνεται, αντίθετα η όρεξη μας για να φθάσουμε στην κορυφή δεν είχε μειωθεί καθόλου. Έφθασα με αρκετό κόπο στο camp 1, σε 7 ώρες και 55 λεπτά και πίσω, πάντα αλλά πολύ κοντά μου, ο Noel και o Peter. Μέσα στην σκηνή βρήκα την Josette, Ελβετίδα, διεθνης οδηγός βουνού IFMGA η οποία
πάντα σκαρφαλώνει με sherpa όπως κάνουν και οι περισσότεροι διεθνούς φημης ορειβάτες, έχουν μαζί τους Sherpa έναν ή και περισσότερους γιατί βοηθούνται κατά την άνοδο, μοιράζοντας κάποιο βαρος και σε αυτούς και έτσι η συνεργασία μαζί τους τους αυξάνει και τις πιθανότητες επιτυχίας.
Εγώ σε αυτή την αποστολή, ενώ είχα κανονίσει sherpa (κατά απαίτηση της οικογένειας μου) δεν τον είδα καθόλου εκτός από μια ήμερα.
Τα πάντα τα μετέφερα μόνος μου, υπνόσακο, υλικά, κάρι ματ, τρόφιμα, υγραέριο. Η μόνη παροχή που είχα ήταν ότι έβρισκα στημένη σκηνή στο camp 1 και 2 .
Σε αυτή την τελική προσπάθεια θα συναντούσα τον Sherpa μου στο camp 2 και θα με βοηθούσε να μεταφέρουμε κάποια πράγματα μαζί απο το camp 2 στο camp 3 και απο εκεί στην κορυφή.
Έτσι ενώ όλες τις προηγούμενες ημέρες σκαρφάλωνα με τον Ιταλό Mattia, αυτή την φορά είχα κανονίσει να διανυκτερεύσω με την Ελβετίδα
Jossete, η οποία είχε φύγει νύκτα από το BC και έτσι είχε φθάσει νωρίτερα, μαγειρέψαμε απο κοινού και η νύκτα κύλησε. Μαζί μας στην σκηνή, αργότερα, μπήκαν και 2 sherpa και έτσι ήμασταν 4 άτομα σε σκηνή δυο ατόμων.
Κοιμήθηκα με μόνο μια σκέψη: πότε θα φθάσω στην κορυφή το ήθελα παρά πολύ !
Συνεχίζεται..
Στην φωτογραφία αριστερά μου :
Ali Sadpara 🇵🇰 και δεξιά μου :John Snorri 🇮🇸
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Sportiva
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
@Melissa
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
ΠΛΑΙΣΙΟ – PLAISIO
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Nutrilab.gr
Cross Train Center – CTC
theSPEAKERS
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

3 Φεβρουαρίου 2021

46η Ημέρα της αποστολής.

Όλη τη νύκτα η Josette με έσπρωχνε στην προσπάθεια της να βρει λίγο περισσότερο χώρο, είναι αλήθεια,αφού η Josette κοιμόταν στην αριστερή άκρη ενώ εγώ στα δεξιά της, ότι αυτοί που κοιμούνται στις άκρες της σκηνής υποφέρουν περισσότερο απο το κρύο (ιδιαίτερα τώρα στις χειμερινές συνθήκες). Αυτό γιατί μοιραία όταν είναι 4 άτομα σε μια σκηνή των δυο ατόμων, η μια σου πλευρά θα ακουμπά συνέχεια στο πανί της σκηνής που είναι παγωμένο ή θα βγαίνεις εκτός υποστρώματος αφού η σκηνή στις άκρες της κάνει καμπύλη και το υπόστρωμα δεν μπορεί να καλύψει όπως ευθείο είναι το ημικύκλιο της καμπύλης, έτσι ακουμπάς και στο δάπεδο της σκηνής, τον μουσαμά δηλαδή. Από κάτω από τον μουσαμά έχει πάγο, μόνο πάγο ,έτσι για να της δώσω λίγο περισσότερο χώρο ξεχνώ την ανάσκελα θέση και γυρίζω μόνο πλάγια.
Τέλος πάντων, ξημερώνει ,περιμένουμε να σκάσει ο ήλιος… πως να ξεκινήσεις στους -31c. Γίνεται, αλλά λες άστο λίγο αργότερα να σκάσει ο ήλιος θα είναι λίγο καλύτερα (αν έχει ήλιο βέβαια).
Τώρα, αφού λιώσεις στο καμινέτο πάγο που έχεις μαζέψει απο χθες το βράδυ γύρω απο την σκηνή, (όχι εκεί που έκαναν την ανάγκη τους κάποιοι συν ορειβάτες μας, χαχαχα) και γίνει νερό, θα φτιάξεις τσάι για πρωινό και αφού το πιεις αρχίζει η διαδικασία της ετοιμασίας.
Πρέπει πρώτα από όλα να ζημώσεις τον υπνόσακο, δηλαδή να σπρώξεις με τις γροθιές σου το πουπουλένιο υπνόσακο μέσα στην μικρή θήκη του και αφού τα καταφέρεις (ουφ ουφ είσαι σε υψόμετρο) η ίδια η θήκη του έχει 3 ιμάντες περιμετρικά της που λειτουργούν συμπιεστικά ώστε να μειώσουν τον όγκο του, αρχίζεις να γεμίζεις το σακίδιο. Κάτω-κάτω μπαίνει ο υπνόσακος, μετά το MSR (συσκευή μαγειρέματος) καμινέτο, κατσαρόλα
,φιάλες, υπόστρωμα, φαγητά, διάφορα προσωπικά είδη, snacks, σημαίες για την κορυφή, camera, τηλέφωνο και φακός, δυο θερμούς με 2kg ζέστο τσάι και αλλά, εύκολα φτάνεις τα 12-14 κιλά.
Τώρα πρέπει να φορέσεις το μποντριε σου, τις μπότες σου (τρία ζευγάρια), τα γκραμπον σου.
Βρίσκεσαι στα 6.050m και ολές αυτές οι ετοιμασίες γίνονται όχι μόνο σε μειωμένο οξυγόνο που σου προκαλούν λαχάνιασμα αλλά και με το κρύο που έχει είναι ένας συνδυασμός που σε κουράζει απίστευτα.
Ο σημερινός μας χρόνος για το camp 2 δεν πρέπει να ξεπεράσει τις 5 ώρες. Το τερέν γνωστό σκαρφάλωμα μέχρι στα 6.650m απο τα 6.050m που είμαστε σε ένα όρθιο μικτό πεδίο από βράχια και πάγο, κάτι σαν το yellow band στο Έβερεστ, ακολουθώντας τα επισφαλή σταθερά σχοινιά, έχοντας να διαλέξεις από τα πολλά που υπάρχουν ποιο είναι το σωστό, το πιο ασφαλές για να περάσεις σε αυτό το ζουμαρ σου και φυσικά στα αλήθεια προσεύχεσαι να σε αντέξει, να μην ξεκολλήσει, να μην κοπεί και το σχοινί να φτάνει μέχρι το επόμενο ρελε, γιατί κάποια σχοινιά σταματούν να υπάρχουν πριν το επόμενο ρελε, γιατί τμήμα τους είναι θαμμένο κάτω από τον πάγο.
Έτσι, βγάζεις τα πιολε σου και το σκαρφαλώνεις ελεύθερα μέχρι να βρεις το σχοινί πιο πάνω.
Τώρα θυμάμαι τα λόγια
των μελών της αποστολής μας στην συζήτηση μας στο BC, ποσό τυχερός μπορείς να είσαι όταν σκαρφαλώνεις και έχεις μαζί σου πέντε sherpa, ναι πέντε sherpa να σε βοηθούν. Aναφέρομαι στον κατά τα αλλά εξαιρετικό ορειβάτη και άνθρωπο Nims. Ξέρετε οι επιτυχίες και τα αποτελέσματα των ανθρώπων και των ορειβατών δεν μπορούν να στηριχτούν σε μεμονωμένες προσπάθειες μόνο αλλά συνήθως είναι αποτέλεσμα ομαδικής συνεργασίας και δουλειάς. Στην δεκαετία του 1990 στις πρώτες μου αποστολές στα Ιμαλάια είμασταν απο 7-10
άτομα ακριβώς για να στηρίξουμε τον ένα ή δυο απο εμάς, τον πιο δυνατό να μπορέσει να βγει στην κορυφή. Ήταν αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς και συνεργασίας. Από το 2000 και μετά ίσως και νωρίτερα δεν υπάρχουν εθνικές αποστολές και αν υπάρχουν κάποιες ελάχιστες και αυτές πλέον χρησιμοποιούν sherpa γιατί απλά αυτήν την ομαδική δουλειά και την συνεργασία δεν την κάνουν τα μέλη της αποστολης αλλά την κάνουν οι sherpa. Αυτός είναι και ο εξαιρετικός ρόλος τους, για αυτό σήμερα είναι οι καλύτεροι ορειβάτες στον κόσμο, για αυτό ανέβηκαν στο K2 τον χειμώνα ενώ όλοι οι άλλοι δυτικοί μέχρι και πρότινος δεν τα είχαν καταφέρει, για αυτό υπάρχουν σήμερα 78 sherpa πιστοποιημένοι διεθνής οδηγοί βουνού IFMGM.
Γιατί είναι ο κανόνας της ζωής, η συνεχή ενασχόληση με κάτι σε κάνει καλύτερο σε κάνει πετυχημένο και ασφαλώς πολύ έμπειρο και ικανό.
Έπειτα έχουν και ένα άλλο φυσικό χάρισμα στο DNA τους, είναι καταγεγραμμένη η προσαρμογή στην υποξία τόσων αυτών όσο και τον προγόνων τους γιατί απλά όλες αυτές οι γενιές των Sherpa γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στα βουνά με μεγάλο υψόμετρο!
Ένας sherpa αμοίβεται εξαιρετικά -ειδικά για το οικονομικό επίπεδο του Nepal. Ο μηνιαίας μισθός του ή αν θέλετε οι αποδοχές του σε μια αποστολή 45-50 ημερών φθάνει και τις 4.500 $ έως 5.000$, αν είναι και διάσημος ακόμα περισσότερο. Ενδεικτικά σας αναφέρω ότι ο βασικός μισθός στην Kathmandu, πρωτεύουσα του Nepal, είναι 150 με 200$ τον μήνα, στις επαρχίες ακόμα λιγότερο χωρίς να υπολογίσουμε και το summit bonus που φθάνει τα 1000 έως 1.500 $. Σχετικά τώρα για εκείνους που δεν χρησιμοποιούν προσωπικούς sherpa πάλι βοηθούνται απο αυτούς αφού κάποιοι απο αυτούς ανήκουν στις ομάδες των fixing team, δηλαδή είναι αυτοί που τοποθετούν τα σταθερά σχοινιά χρησιμοποιώντας συμπληρωματικό οξυγόνο στις κορυφές των 8.000m όποτε αυτή είναι και η μεγαλύτερη βοήθεια που προσφέρουν και σε αυτούς που δεν χρησιμοποιούν προσωπικό sherpa.
Όμως, το πιο σημαντικό σε αυτές τις αποστολές είναι το management, ποιος δηλαδή αποφασίζει για το πως και ποτέ θα κινηθείς στο βουνό, ποια θα είναι η μέρα ή οι ημέρες που θα επιλέξεις να προσπαθήσεις να φθάσεις στην κορυφή ποια θα είναι η τακτική που θα ακολουθήσεις.
Θυμάμαι το 2017 στο Everest μαζί με τον σχοινοσύντροφο μου Mike Ευμορφίδη φύγαμε μόνοι απο το bace camp και σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που ακολούθησαν τις οδηγίες του αρχηγού της εμπορικής αποστολής της Asian trekking, και εμείς σε αυτήν την ομάδα ανήκαμε, καταφέραμε μόνο εμείς οι δυο να φθάσουμε στην κορυφή ενώ τα υπόλοιπα 23 άτομα δεν τα κατάφεραν, όχι γιατί δεν είχαν την ικανότητα αλλά γιατί προτίμησαν να ακολουθήσουν το παράθυρο ημερών καλού καιρού που τους πρότεινε η Asian trekking. Εμείς ακούσαμε τον δικό μας θεό, τον Κώστα Γαβριηλ, που μας οδήγησε στην κορυφή με απόλυτη επιτυχία .
Το ίδιο έγινε και στην πολύ δύσκολη τεχνικά κορυφή το Kangchenjunga, 8.586m,
(το βουνό ήταν χωρίς ανάβαση τα τελευταία τρία χρόνια 2015,2016,2017)
και απο τους 48 δυτικούς ορειβάτες που ήμασταν εκεί, την Ανοιξη του 2018 έχοντας υπομονή και ακολουθώντας το δικό μας πρόγραμμα ανάβασης, τελικά καταφέραμε να ανέβουμε μόνο 11 ορειβάτες στην κορυφή μαζί με τον σχοινοσύντροφο μου Φώτη Θεοχάρη. Το ίδιο έγινε και στο Lhotse που ήμουν με την Χριστίνα Φλαμπούρη. Τότε, αλλάζοντας το σχέδιο του Mingma G, παραμείναμε δυο νυκτες στο camp3 στα 7.100 μ και ανεβήκαμε με επιτυχία στην κορυφή στις 14 Μαΐου 2019. Ακόμα στο Manaslu, 8.163m η ανάβαση μου έγινε χωρίς καμμία βοήθεια απο Sherpa σε όλη την διάρκεια της αποστολής και χωρις συμπληρωματικό οξυγόνο την ημέρα προς την κορυφή.
Ξεκινά το σκαρφάλωμα και το βαρος του σακιδίου είναι αισθητό, η διαπραγμάτευση με τα σχοινιά σε κάθε ρελε καλά κρατεί αλλά πρέπει να φθάσω στο C2 και μάλιστα σε 5 ή 5.30 ώρες. Συνήθως όταν γνωρίζεις μια διαδρομή είναι πιο εύκολη γιατί δεν έχεις να αντιμετωπίσεις το φοβιστικό άγνωστο και σου φαίνεται πιο σύντομη, όμως αυτήν την φορά είναι πολύ κοπιαστική και δύσκολη. Μιλώ με τον γιο μου στο τηλέφωνο και με εμψυχώνει:
«Μπαμπά είσαι ο μεγαλύτερος εκεί, μπαμπά είσαι ο πιο έμπειρος, είσαι επαγγελματίας, κάνε αυτό που ξέρεις καλύτερα απο τον καθένα, άντε πάμε για το camp 2».
Παράλληλα μου λέει «ξέρεις πόσοι Έλληνες σε παρακολουθούν; ξέρεις πόσες χιλιάδες μηνύματα σου στέλνουν; είναι όλοι μαζί σου!είμαστε όλοι μαζί σου!»
Ανατρίχιασα πραγματικά και παράλληλα ενεργοποιήθηκαν δυνάμεις που νόμιζα ότι έχω το καλύτερο καύσιμο ενέργειας που προήλθε απο αυτά τα λόγια, πραγματικά πόσο δύναμη, ποσό αντοχή υπάρχει μέσα μας που δεν το γνωρίζουμε και όταν ακούσεις τέτοια λόγια ενεργοποιούνται άμεσα όλες οι κρυφές δυνάμεις σου. Έφθασα στο camp
2 στα 6.650m σε 4.50 ώρες.
Ενημέρωσα άμεσα το γιο μου ότι είμαι εδώ, χάρηκαν όλοι πολύ πολύ.
Εδώ μιλώντας με το BC μαθαίνω ότι πλέον πέντε απο τους 14 που ήμασταν δεν συνέχισαν προς το camp 2 αλλά γύρισαν απο το camp 1 στο BC και αυτοί ήταν:
Jon Kedrowski 🇺🇸, Magdalena 🇵🇱, Oswaldrp 🇵🇱, Peter 🇧🇪, και ο Mattia 🇮🇹.
Το low camp 2 βρίσκεται ακριβώς κάτω απο την είσοδο του Chimney .
Η θέα απο το camp 2 μαγευτική, ο παγετώνας κάτω φαντάζει σαν ένα ποτάμι πάγου που χάνεται μακριά στο βλέμμα μας. Το Broad peak δεσπόζει δυτικά με τις τρεις κορυφές του. Απο πάνω μας η μεγάλη μαύρη πυραμίδα μας περιμένει να μας δείξει όλες τις κρυμμένες δυσκολίες της.
Άλλη μια νύκτα στο υψομέτρο ξεκινά, αλλά το όνειρο μου και αυτό το βράδυ είναι να φθάσω στην κορυφή του K2 .
Συνεχίζεται ..
Photo με τον Χιλιανό Juan Pablo 🇨🇱
Ευχαριστούμε τους καταπληκτικούς χορηγούς μας
Μέγας Χορηγός
Aegean Airlines
Χορηγοί
Optima Bank
Midea Greece
Alpi Self Storage
Coco-Mat Greece
Μπισκότα Παπαδοπούλου
La Sportiva Greece
Marmot
Dimitriadis Action Stores
EY ZHN Greece DMC
@melissapasta
Chemix Xoxacos Chemicals
και τους υπέροχους υποστηρικτές μας.
Qatar Airways
ΠΛΑΙΣΙΟ – PLAISIO
Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα – Λιναρδάτου (www.avgoulea.gr)
Nutrilab.gr
Cross Train Center – CTC
theSPEAKERS
Εταιρεία
Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κ2 –Νίκος Κεχαγιάογλου

4η Φεβρουαρίου

47η ημέρα της αποστολής

Ξημερώνει, μέσα στην σκηνή μας κοιμάμαι με την Josette και δυο σερπα, περιμένουμε το χρώμα απο το πανί της σκηνής να γίνει κίτρινο απο μαύρο που φαίνεται στο σκοτάδι ,το φως της χαραυγής θα του δώσει το αληθινό, φωτεινό του χρώμα και παράλληλα σε μένα την αίσθηση να νιώσω λιγότερο παγωμένος απο το φως
της ανατολής και αργότερα απο τις ηλιαχτίδες του ηλίου.
Ετοιμάζουμε τα πράγματα μας, ο υπνόσακος μου αρκετά βαρύς, δεν το παίρνω μαζί μου αλλά δεν τον παίρνει και ο sherpa που τώρα βρίσκεται μαζί μου. Σκέφτομαι, μια δυο ώρες θα μείνω στο camp 3 μετά θα πάμε για κορυφή και στην επιστροφή η χαρά της κορυφής θα μου προσφέρει τόσο ζέστη που δεν τον χρειάζομαι.Ξεκινάμε στις 10.00 το πρωί, κάνει τόσο κρύο -31c που ούτε που το σκέφτεται κανείς να φύγει νωρίτερα. Μπροστά μας το chimney, ένα στενό όρθιο παγωμένο λούκι με κάθετα βράχια δεξιά και αριστερά του σαν καμινάδα, περίπου 20 μέτρα. Η Josette ξεκινά πρώτη, την ακολουθώ, μια μικρή απότομη παγωμένη πλαγιά σε οδηγεί κατευθείαν στην είσοδο της καμινάδας. Βρισκόμαστε στα 6.600m και πράγματι δικαιώνεται η φήμη αυτού του σημείου. Χρειάζεται πολλές ανάσες και μπόλικη εμπειρία στο ice climbing για να το περάσεις. Το σταθερό σχοινί μάλλον δυσκολεύει σε σχέση με το να είχες δυο πιολε ,σίγουρα θα το σκαρφάλωνες ευκολότερα όχι όμως και ασφαλέστερα. Στο πιο δύσκολο σημείο πρέπει να αλλάξεις σχοινί για να μπεις στο επόμενο. Το τελειώνω γρήγορα και στην έξοδο νιώθω την χαρά ότι το πέρασα άνετα. Παρόλο τα 6.600m συνεχίζω. Μια χιονισμένη πλαγιά σε οδηγεί στο επάνω camp 2 στα 6.700m , εδώ ερείπια απο κατεστραμμένες σκηνές είναι διάσπαρτα απο τα προηγούμενα χρόνια ,διαφορά ορειβατικά υλικά σου δίνουν την εικόνα της άρον άρον εγκατάλειψης απο τις προηγούμενες αναβάσεις του καλοκαιριού.
Τώρα πιο πάνω απλώνεται όλη η μαύρη πυραμίδα, μια μαύρη παγωμένη ορθοπλαγιά απο δύσκολα βράχια καλυμμένα ή πασπαλισμένα απο verclass, δηλαδή από νερόπαγο που δυσκολεύει πολύ την ανάβαση. Εδώ θυμάμαι τα λόγια απο τους πέντε σχοινοσυντρόφους μου που το έχουν σκαρφαλώσει το Κ2 καλοκαίρι και τώρα είναι εδώ μαζί μας. Η ανάβαση στο Κ2 χειμώνα δεν έχει καμμία σύγκριση με το καλοκαίρι, όχι μόνο γιατί έχει πολύ περισσότερο κρύο, αλλά γιατί το καλοκαίρι τα ίδια τα βράχια δεν είναι καλυμμένα απο λεπτό στρώμα πάγου που δυσκολεύουν τόσο πολύ την ανάβαση αλλά και τόσες άλλες δυσκολίες που έχει ο χειμώνας.
Κοιτάζω πάνω τους προπορευόμενους- μικρές χρωματιστές κουκκίδες- τα χρώματα απο τα πουπουλένια κοστούμια τους υποδεικνύουν που πάει η διαδρομή πάνω στο σκληρό μαύρο ανάγλυφο της πυραμίδας.
Συνεχίζουμε να σκαρφαλώνουμε ατελείωτα βράχια ,βράχια ,περάσματα όλων των δυσκολιών ,φτάνουμε στο low camp 3 στα 6.980m και εδώ ένα μικρό πατάρι προσφέρει την δυνατότητα για δυο ή τρεις σκηνές, όχι παραπάνω και αμέσως μετά ξεκινά ένα ακόμα σκληρό απότομο παγωμένο
λούκι περίπου είκοσι με είκοσι πέντε μέτρα. Τα ίδια και εδώ, το περνώ γρήγορα αλλά στην έξοδο ένας sherpa καθυστερεί και με υποχρεώνει να μείνω κρεμασμένος στα σχοινιά, κοιτάζω κάτω το βλέμμα μου φτάνει κατευθείαν στο abc σκέφτομαι αν φύγεις απο εδώ …
Βγαίνοντας απο πάνω τηλεφωνώ στο γιο μου, μου είχε πει θέλω να μας παρνεις τηλ συχνά να ξέρουμε ότι είσαι καλά .
Η σκέψη μου γυρίζει πίσω στην δεκαετία του 1990
-2000 σε εκείνες τις αξέχαστες αποστολές, τότε δεν υπήρχαν δορυφορικά τηλέφωνα, τότε έλειπα δυο ολόκληρους μήνες χωρίς να έχουν κανένα νέο οι γονείς μου, η γυναίκα μου. Θυμάμαι το 1992 στη αποστολή στο Kongur 7.719m, στην μακρινή Κίνα, τηλεφώνησα στο σπίτι μου μετά απο 56 μέρες και απάντησε ο τηλεφωνητής και άφησα μυνημα:
<< γεια σας είμαι ένας φιλος απο τα παλαιά με θυμάστε>>, όπως και το 1994 σε άλλη αποστολή γύρισα στο σπίτι μου μετά από 59 ημέρες χωρις οι δικοί μου να έχουν κανένα νέο απο μένα αν ζω αν είμαι καλά επέστρεψα την 9η Αυγούστου του 1994. Ο γιος μου γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου δεν ήξερα αν θα προλάβω να ήμουν στην γέννηση του.
Τα βράχια φαίνονται ατελείωτα αλλά κάπου αρχίζω να βλέπω Seraks – όγκοι απο παγωμένα χιόνια- ,τελειώνει επιτέλους, μπαίνουμε στα παγωμένα χιόνια ανάμεσα στα seraks συναντώ και προσπερνώ τον γιο του Ali τον Sajid και μετά απο λίγο συναντώ τον John Snory. Χαίρομαι τόσο πολύ που τον βλέπω, ένιωθα πάντα τόσο όμορφα όταν ήμουν μαζί του, το πλατύ γλυκό χαμόγελο του παραμείνει κι εδώ πάνω στα 7.400m, είναι το ίδιο αισιόδοξος όπως πάντα. Παμε για κορυφή John του λέω, ναι πάμε Antonio είμαστε πλέον κοντά.
Από εδώ και πάνω δεν υπάρχει σταθερό σχοινί, βγάζω το πιολε μου και ξεκινώ, έχει νυχτώσει για τα καλά όμως η χαρά μου είναι πολύ μεγάλη, ξέρω ότι σε πολύ λίγο θα είμαι στο camp 3 7.440m και μετά αρχίζει η πιο μεγάλη μέρα της ζωής μου. Μετά απο δυο ώρες θα ξεκινήσουμε για την κορυφή. Τωρα βλέπω την πρώτη σκηνή, είναι της Ταμάρα, η ίδια βρίσκεται στην είσοδο, μέσα είναι ο JP βλέπω άλλη μια σκηνή της SST, είμαι τόσο χαρούμενος, τόσο δυνατός δεν φυσάει αλλά το κρύο σύμφωνα με την πρόβλεψη είναι απο -39c έως -41c .
Φίλες και φίλοι η συνέχεια …
Όπως σας υποσχέθηκα θα πραγματοποιήσουμε ένα ακόμα live για το K2 όπου θα σας περιγράψω τι έγινε το βράδυ στις 4 Φεβρουαρίου στο camp 3 στα 7.440m καθώς και θα απαντήσω και στις υπόλοιπες ερωτήσεις σας.
Σας ζήτω συγνώμη γιατι το προηγούμενο live που για τεχνικούς λόγους δεν ανέβηκε online στην σελίδα μου αλλά μόνο στο profile μου στο Fb .
Το επόμενο θα γίνει κανονικά στην σελίδα μου στο Fb
Antonis sykaris Greek alpinist και στο Instagram ταυτόχρονα ,
την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου και ώρα 19.00 σας περιμένω όλους.
Σας ευχαριστώ παρά πολύ για την αληθινή και συγκινητική σας υποστήριξη.